O GRAN TABEiRON

Teño que empezar por dicir que ó que a continuación sinalo non concorda ca realidade, e que todo ten unha explicación na chamada de abaixo do post.
Como sabedes son un apaisoado do mar, amor que trasladei os meus e que seguramente nos sobrevivirá.
Aló polo mes de Marzo, baixamos o maior e eu a pescuda dunha pena que xa nos dixeran que tiña moi boa pinta e que había material importante.
Atopámolo chan e efectivamente constatamos que era pequeno, ben resgardado e rechamante, non sen advertir que era perigoso, xa que no mar salgado había algo que non cadraba.
Días máis tarde, volvín eu só e cando baixaba, decateime da presencia de algo, estrano, grande, perigoso, e quizabes mortal, que me fixo dubidar e dala volta.
Consultei se efectivamente podía haber semellante perigo na postura recen descuberta, e confirmáronme que efectivamente era raro, pero podía habela.
Xa sabedes que a inconsciencia e a nai das derrotas, e o perigo chama a porta tres veces. Quixen probarme e acudín a cita, pola tardiña do luns 9 de Xuño.
A inmersión foi normal pero xa non lembro nada e recordei deitado nunha cama, cos restos no corpo da miña loita contra do gran tabeirón.
Momentaneamente sen voce, fun fiando que me estaba esperando agochado detrás da pena do nacente e que se votou en min, a traición, pero logrei, non sei cómo, zafarme e aquí estou.


O Tabeirón era un carcinoma de língua e a pulseira da foto e un sete na gorxa son os únicos recordos.

LUGILDE

Coincidindo ca exposición anterior, tamén dentro da celebración do 75 aniversario do Museo de Lugo, na Saá de exposicións do Pazo de San Marcos, temos unha mostra do que fai e refai o noso impagable Lugilde.
Digo fai e refai por que algunhas das expostas son antigas refeitas para a ocasión co regusto que agora ten o noso artista.
Seguindo a traxectoria de Lugi, observas que vai dende o realismo e case hiperreralismo ata o simbolismo máis correcto. Nin que dicir ten que domina o color admirablemente, o debuxo e a composición correctamente e tenta cos seus demos cotiáns, expresarche unha idea a traverso dun símbolo, agora unha figura, noutra un obxecto. Con técnicas ben empregadas, o óleo, acrílico e mixto con collages intelixentes.
Sorprende a titulación das súas obras que amosan a personalidade expresiva do artista en plena erupción plástica.
Os motivos, como xa dixen son históricos, simbólicos mesturados as veces con conceptos relixiosos estratexicamente introducidos que fan da gran antoloxía que nos presenta no Pazo da Deputación un gran artista lucense.
No folleto da exposición inclúese un soneto de Xosé Otero adicado o artista que reproduzo

SONETO A LUGILDE

Ante a obra que a Lugilde resplandece

Hoxe, do espirito, os ollos abride

Tenramente tales cores sentide

que un misticismo máxico o enriquece

Surreal configuración parece

e a simbiose da luz percibide

en amálgamas de cores. Decide...

hai algo máis belo que visto se prece?

A razón da senrazón transcendidas

da barroca Shahrazad contada

en irreverentes figuras distinguidas

nun halo de misterio ancorada

con pedras preciosas sumerxidas

en botóns e pendentes na luzada

BACABÚ

Que lles vou a contar eu dos BACABÚ. Efectivamente como xa contan eles todos escomenzou no Mesón do Forno do Carreira, pero xa tiña trazas cando aló polos 80 andábamos a voltas co Atlántico Expréss.
Escomenzarei por dicir que qué o Museo Provincial adique catro salas durante un mes a este colectivo, supón que realmente os artistas son competentes e que si son capaces de encher unha exposición colectiva reflicte a gran anovación artística e plástica que supón para Lugo, estes cinco nomes.
Xermán Refojo, profesor na Escola de Artes Aplicadas onde todos coincidimos a finais dos 70, aporta o collage, a técnica mixta, acrílicos de color fundido, a idea e o contido con mensaxe. Sempre expresa nos seus cadros unha mensaxe que tes que descubrir e asumir.
Santiago Catalá, gran arquitecto, xenial debuxante e compositor de pequenas figuras femininas expresando sempre formas de ser e de estar. Colores tenues, case de banda deseñada, con tintes como dicía expresivos e rompedores de tabús desnudos.
Javier Espiral, o eterno pintor de toureiros e boxeadores, que atopa no mundo dos obxectos a súa emoción plástica. Manexa con mestría o color e a forma, denota espontaneidade e acolle con gusto o cotián na súa obra, xa moi grande e de valor.
Honorio expón, obra gráfica insuperable e pequenas figuras en pasta de papel,madeiras e bronces que confirman a súa valía artística e dominio do espacio e do color. Pequenos seres, poliformos, polícromos, asexuados, torsos e dorsos adornados con sutís toques de colores ben acoplados. O dominio de Honorio ante a figura humana e absoluto, xa que a desmenuza en pequenas variables estructurais que se xunguen no espacio.
Bordell, son animaladas de color e expresionismo, de seres provocadores e deformes que se miran o sexo e loitan por saír do cadro para atopar na composición un gran teatro do mundo, unha fiestra colorista e provocadora.
Sería imperdoable que non se aproveitara esta ocasión de velos todos xuntos como cando estaban na Praza do Campo, 1.

CEA DAS LETRAS GALEGAS

Ben sei que a militancia esixe certo compromiso cultural, pero algúns celebramos o Día das Letras Galegas, cunha xuntanza gastronómica
Jorge de Sanxenxo, convocounos os que quixéramos ír a unha cea, que resultou unha velada agradable, no Hotel Vermar de Aios, da parroquia de Noalla, e velaí vos poño o menú.
Houbo regalos para todos, a min tocoume un mandilón, e ben sei que aledou a alguén.

Por outra banda, como lín o libro de Xerais de Dario Xohán Cabana, sobor de homenaxeado, Xosé María Alvarez Blázquez, fíxoseme como da familia -e do PG- e que millor celebración que un bó convite.
Por certo aproveitei e perguntei pola familia Alvarez Limeses a xente de Baión e os mais novos non lembran pero o pai de María Padín recórdaos alí, nos veráns.

LIMPEZA DE SANGUE

Mañán as oito na Galería Sargadelos, darémoslle a Rubén Ruibal unha pequena homenaxe, que con tempo non era, pola súa obra teatral que recentemente se editou en libro.

Cando me propuxen traer a Rubén para que pasara unhas horas con nós, foi por que o artista ademáis de ser coñecido polas súas obras, ten que ser recoñecido polas súas palavras. Rubén Ruibal é un tesouro para a nosa terra, e témonos que aproveitar que de momento pode acudir a actos como o de mañán.

Alí vos espero. Continuará.

DIA DO LIBRO

Sempre houbo na casa un Quijote
para cando estiveran folgados

Sempre houbo na casa un libro
para cando estiveran cansados

Alí, sempre estiveron Quijote e Sancho
para berrar con eles que a leitura e o saber
fainos libres.


Texto que deixei escrito no libro que ÁGORA
puxo a disposición dos leitores o día 23 de Abril diante
do CONCELLO, na leitura do Quijote en público.

PAULA OURO

Este pasado sábado, asistimos a un acto especial. Si, digo especial, porque qué unha amiga inaugure unha exposición de pintura, sendo dentro do que cabe algo habitual, non-o é tanto cando se trata dunha artista novel e a primeira vez que amosa a súa obra o público.
Os que de cando en vez acudimos a casa de Paula en Pedras Negras, sabemos da súa vocación pictórica, xa que nas súas paredes están pendurados cadros, que sen rubor e con moita valentía amosan a vea artística da nosa amiga.
Paula usa con destreza distintas técnicas, dende o collage do color con figuras, acrílicos e acuarelas de formas libres, sírvese de elementos publicitarios e introduce unha referencia primitivista onde se anota un gusto polo signo antes da forma.
Os resultados non son uniformes, e sempre gardan como xa dixen unha predilección pola expresión e teñen un denominador común o bó gusto artístico.
Alí estaban arroupando a Paula, o seu marido, os seus fillos, súa nai e seus irmáns a quén só había que mirar a cara para observa-lo orgullo e gabanza pola artista, e con eles o seu profe e todos nós.
Noraboa