A FEiRA DE RÁBADE

Xa meu abó, Manuel Ceide, contábame que a feira de Rábade era das mellores da comarca. Eran anos nos que se levaban alimentos para traer outros para a casa que so atopaban na cidade. No comezo do inverno o vestido era un bo motivo para levar un xato o as pitas, pero Nós agora practicamente temos a feira do vintedous co motivo de xuntarnos e comelo polbo.

O ritual é sobor das tres na Cantina de Estación, unha cervexiña cunhos callos para irlle dando entrada o Rioja de turno de que Nistal lle leva a Montera. As polbeiras por turno que se garda con escrúpulo servennos os platos, non hai cachelos pero sí pan de Ousá que merca de mañán Pallín na feira e aceite virxe extra que tamén se trae de fora.

Este 22 cadrou en domingo e case nos xuntamos cincuenta para comer, rematamos a seis no Beethoven e logo no chiringuito do Nistal ata altas horas da madrugada. Longa vida os amigos, e parranda segura cos Estoupacaldeiros.

LEVANTE

Naide poderá negar que as mellores cousas chegan case por casualidade. Si, dese modo foi que hai anos, decidimos achegarnos a Levante na Semana Santa, a unhas desas cidades que a un xamais se lle ocorriría ir voluntariamente no estío.

Chegamos, ollamos, disfrutamos e voltamos cada ano. No capitulo de agradecimentos, primeiro a familia e logo os amigos, todos os que están na foto, diante dun local recén estreado.
So mirar para vós, xa esbozo unha sorrisa.

Inork ezin du ukatu gauzarik onenak ia kasualitate hutsak direla. Eta horrela gertatu zen aspaldi, Aste Santuan borondatez udan inori bururatuko ez litzaiokeen hiri batera, Levantera, joatea erabaki genuenean.
Horrela bada, heldu, ikusi, gozatu eta urtero itzultzen gara. Eskerrak emateko orduan, lehenengo familiari eman behar dizkiot, eta gero lagunei, ireki berria zen lokal baten aurrean ateratako argazkian agertzen diren guztiei.
Zuei begiratzeak irribarrea eginarazten dit.

Nadie podrá negar que las mejores cosas llegan casi por casualidad. Si, de ese modo fue que hace años, decidimos acercarnos a Levante en Semana Santa, a una de esas ciudades que a uno jamás se le ocurriría ir voluntariamente en el verano.
Llegamos, vimos, disfrutamos y volvemos cada año. En el capítulo de agradecimientos, primero a la familia y luego a los amigos, todos los que están en la foto, delante de un local recién estrenado.
Solo mirar para vosotros ya esbozo una sonrisa.

O ELEFANTE DE BELA ViSTA

UN ESCRITO URXENTE DI:

Crésida, Desdémona, Julieta, McBeth, Ofelia, Titania, Rosalinda, Viola, pensaba Amalio Portasueiro, durmido. Logo Yoli, súa dona, Yolanda Crasende, segundo rezaba nos arquivos da "Asociación Teta de Leite", espertábao. Amalio Portasueiro gostaba daquel cerimonial polo cal espertaba a unha nova vida, a un novo día: as unllas lacadas e ben longas dos pés de Yoli rabuñábano dende os nocellos até chamar a outros lugares máis prohibidos. Amalio, bo estudoso de Pavlov, ben sabía o que significaban aqueles acenos da Yoli, ah, os prácidos domingos. Logo, sen rematar de lembrar a novena das oito musas de Shakespeare ao tempo que Yoli se quentaba e pensaba en Alain Delon ou Juan Pardo, Amalio despregaba a súa torpeza riba da Yoli; tamén acontecían cousas misteriosas. Pero cando Amalio quentaba o café velaí estaba: o elefante. O seu elefante, ao outro lado do xardín, o belvedere que presidía a paisaxe da Urbanización Bela Vista. Amalio Portasueiro aínda lembraba a visita a Mármores Adrio, e a ollada perdida daquel chaval de Rábade cando Amalio, quitando a pipa da boca e acenando cos brazos, cos ollos fitando o infinito, lle explicaba aos marmoristas que formas descoñecidas tería que ter o paquidermo, un elefante de pedra e mármore a tamaño real que simbolizara a nostalxia e a tradición heráldica dos Portasueiro, descendentes segundo Amalio dunha familia da nobreza hindú, trasladada a Londres no século XIX, e que tomara sangue galego cando o bisavó de Amalio, nunha reunión de veteráns do exército inglés se encaprichara coa criada dunha elegante señora de Mirror Road. En tanto aquela dona inglesa acariñaba a súa palatina de raposo ao tempo que quitaba uns guantes finos de seda, o bisavó de Amalio, perdendo o hipo e a partida de bridge, reparara naquela mulleriña de formas redondas e ollos rechamantes. Logo todo fora seducir. Así que era domingo e Amalio, pensando na novena musa de Shakespeare e na liga de fútbol, recollera o Marca que repousaba ao pé da porta. Yoli asomou pola fiestra e, imperial, co secador na cabeza e asomando un peito polo camisón,sentenciara: "Ami, xa lle refulxe a merda ao Paquiño dende o monte Segade. Dálle unha auga!!" Amalio, con verdadeira actitude shakesperiana, sacando o cigarro da boca, o café fumeante, batín e zapatillas do mercado da Frigsa, respostara: "E quen máis que eu, só eu, pode saber que é o inferno?" Logo duns intres coas mans apuntando á fiestra, Amalio collera a mangueira e a escaleira do garaxe, saíra ao xardín e logo de acariñar ao seu elefante, lavárao coma quen lava un Ford fiesta. Máis tarde, a tranquila lectura do Marca dacabalo do paquidermo, o pensamento distraído, o paxaro fuxido da cela do sultán, as persecucións polos labirintos do xardín detrás das súbditas, secar o río que levaba a Babilonia, dirixir un exército, matar trinta mil homes, durmir no deserto, ollar cara as casas dos seus súbditos da urbanización, acariñar a pixa vendo facer jogging por diante da casa á filla do construtor viciño , pero sempre o paxaro, aquel paxaro de prumas douradas que escapara da cela, que se negara a falar, a tristura do sultán, o soño da súa filla inundando de mexos Asia enteira, motivo polo cal a mandara casar cun príncipe lonxano, o misterio do neto do sultán, que de pequeno fora visto mandar de xeito espontáneo sobre oito pequenos nun xogo infantil, un desobedecérao e mandárao azoutar, así soubera o sultán que a súa orde de mandar asasinar a calquera fillo nado do ventre daquela filla maldita non fora cumprida, os pronósticos da xornada no Marca, o reino, o seu reino, terra fértil, o elefante, o seu elefante, zas, zas, eu ordéoche, zas e zas movendo os brazos riba do elefante... A aqueloutrada faciana do panadeiro ollando cara o Amalio. Pode que Amalio dixera bos días. Pode que o panadeiro non dixera nada. Pode que Amalio fora naquela mañá o sultán da Antiga Delhi. Namentres o panadeiro se alonxaba dándolle á cabeza, Amalio pensaba en...Porcia, era Porcia. Crésida, Desdémona, Porcia, Julieta, McBeth, Ofelia, Rosalinda, Titania e Viola. As nove musas do Shakespeare. Yoli cociñaba o xantar na cociña. Era domingo.

O GRAN TABEiRON

Teño que empezar por dicir que ó que a continuación sinalo non concorda ca realidade, e que todo ten unha explicación na chamada de abaixo do post.
Como sabedes son un apaisoado do mar, amor que trasladei os meus e que seguramente nos sobrevivirá.
Aló polo mes de Marzo, baixamos o maior e eu a pescuda dunha pena que xa nos dixeran que tiña moi boa pinta e que había material importante.
Atopámolo chan e efectivamente constatamos que era pequeno, ben resgardado e rechamante, non sen advertir que era perigoso, xa que no mar salgado había algo que non cadraba.
Días máis tarde, volvín eu só e cando baixaba, decateime da presencia de algo, estrano, grande, perigoso, e quizabes mortal, que me fixo dubidar e dala volta.
Consultei se efectivamente podía haber semellante perigo na postura recen descuberta, e confirmáronme que efectivamente era raro, pero podía habela.
Xa sabedes que a inconsciencia e a nai das derrotas, e o perigo chama a porta tres veces. Quixen probarme e acudín a cita, pola tardiña do luns 9 de Xuño.
A inmersión foi normal pero xa non lembro nada e recordei deitado nunha cama, cos restos no corpo da miña loita contra do gran tabeirón.
Momentaneamente sen voce, fun fiando que me estaba esperando agochado detrás da pena do nacente e que se votou en min, a traición, pero logrei, non sei cómo, zafarme e aquí estou.


O Tabeirón era un carcinoma de língua e a pulseira da foto e un sete na gorxa son os únicos recordos.

O PÉ DO PICO SACRO

Esta fin de semán andivemos polo val do Ulla, os pés do Pico Sacro.
Despois dunha cea longa e pracenteira cos amigos de Lestedo, adormecemos na Casa de Casal, que está en Cachosenande, moi pertiño da casa do convite.
A mañán amenceu cun sol primaveral, bastante normal no val que nos atopamos, xa que din existe un microclima especial, de aí que haxa os mellores camelios do mundo neste comarca, e que houbera laranxas e outros frutais tamén xa bastante cargadiños.
Andivemos polos arredores da casa rural e fixemos a subida obrigada ó Pico Sacro. Na cima o tempo xa che era outro cantar. Cunha vista espectacular sobre o val, adiviñábanse as serras do Caurel e os Ancares polo sitio onde os nuboeiros deixaban ver.
Divisábase o trazado do AVE, as pontes sobre o Ulla e a mina do Serrabal que tamén visitamos para levar unha pedriña do mineral en lembranza. Acudimos a taberna do Portugués para proba-lo país e as súas famosas tapas e decidimos ir a comer a Pontevea que xa pertence o Concello veciño de Teo, de onde se olla a Ponte de Gundián. Dimos conta dunhos codillos guisados dos que só quedaron os ósos, cunhos revoltos con allos e gambas de entrantes exuberantes que aderezamos con un mencía tinto, fresquiño e recuperador do Rioxa nocturno.

O PAZO-LAGAR DE VILAXOAN

O luns andivemos polas Rías Baixas, demos una volta por Pedras Negras e decidimos que era un bo día para achegarnos O Lagar a comer, xa que dende a inauguración do verán non tiveramos ocasión de voltar e felicitar a Alfredo e a seu irmán polo proxecto de recuperación do Pazo familiar e a reapertura do famoso Restaurante.
Advírtironnos que a carta xa estaba moi reducida polo día que era e os pratos dispoñibles eran poucos.
Obsequiáronnos con un salpicón de mexillóns, que estaba ben rico e logo por unha banda un revolto aceptable e unha carrillada de tenrreira superior, con un tinto de Cueto, Rioxa.
Falamos de mais adiante facer unha comida máis ampla, e regaláronnos dun xardín antigo e espectacular, laranxas e mandarinas para marmelada.