SAN FROiLAN

Un que se sinta realmente de Lugo, ten que ser visitado na súa casa e ademáis corresponder facendo polbo.
Onte case no remate das festas, recibín unhos amigos e comimos polbo, empanada de liscos, brazo de gitano, tarta de améndoa de Allariz, bombós, e mencía a esgalla. Ata o ano que ven.

SAN MARTiÑO DE OMBREiRO

Rematei de ler nesta festeira e longa fin de semana luguesa, unha publicación da que tiñamos novas polo seu autor xa que nos viña falando dela durante algún tempo, e coñecendo a Romay , sobreentendíamos que o texto ía ser ameno, ilustrativo, inzado de anécdotas, cheo de datos curiosos e enriquecedor para o lector.
Xa o título "Historia, costumbres y leyendas de una aldea de Lugo", de Manuel Romay, denota que valoriza o seu e despois da súa leitura confírmase, que é un traballo de investigación histórica, un inxente acopio e selección de datos, exposta maxistralmente, e o memo tempo sinxela do Umbrarium romano.
Tomando como fío histórico a existencia do Marqués de Ombreiro, persoaxe que deixou pegada evidente na capital, como que o edificio consistorial foi o seu pazo, Manuel Romay, indaga expléndidamente na vida dun pequeno castro ata os nosos días.
Onde non lle chega a constancia documental, Romay razona ata convencernos de que a historia debeu acontecer dese modo, e se así non fora, debería selo pola súa fermosura narrativa.
Capitulo aparte merecen as súas incursións xeniais na etnografía, etimoloxía e lingüisticia, dos seus axustados datos concretos sobre a xeografía, toponimia e topografía da comarca que confirma a Romay como un entendido no só da historia da súa aldea senón en xeral da nosa terra.
Ten historiador San Martiño de Ombreiro, terá San Martiño de Guillar o seu?. Sen dúbida algunha as dúas aldeas correron a mesma sorte o inicio da historia, separados polo río, e só habería que cambialas persoas.
Noraboa, Manuel.

SANTA EULALiA DE BÓVEDA

Onte, luns, asistín a unha conferencia interesante que se celebrou, como non, na galería Sargadelos.
Dicía que prometía a charla, xa que se trataba de presentar diante do público un traballo colectivo encol do monumento de Santa Eulalia de Bóveda, ó que representou, ó que representa e ó que aínda ten que representar no arte galego.
Despois da presentación de Felipe Arias, que era, xaora, como Director Xeral de Patrimonio, quen patrocinou a publicación, expuxeron os catro autores cada aportación a obra.
Moi polo miúdo, sinalo que Enrique Montenegro, mencionou as aportacións bio-bibliográficas existentes e clasificou os diferentes traballos e métodos das intervencións en Bóveda, Rebeca Blanco, aclarou sobor da súa especialización arquitectónica do monumento, Rosa Benavides, unha verdadeira especialista de Santa Eulalia, fixoó das pinturas e dos elementos decorativos do conxunto, que cualifica como realizadas con técnicas do arte romano, aínda que foran executadas posteriormente e por último Cesar Portela, disertou sobre das diferentes intervencións de conservación do entorno na aldea de Bóveda, que na súa opinión non só e importante o monumento senón as características propias do entorno rural e cívico, segundo entendín eu.
Rematou cun cativo coloquio, xa que o tema era realmente técnico non sen antes advertir Felipe Arias, que Nicandro Ares, un dos asistentes o acto, a quen se lle debe moito do valor que ten Bóveda como ben de cultura material galego.

OS ACiBOS

Hoxe, domingo, véspera da semana de San Froilán, amenceu un día luminoso, e no xardín hai algo que nos chama a atención.
Sempre están calados, non varían cos anos, perden poucas follas e as ramallas podres que lles van caendo son escasas. As súas polas sérvenlles as pegas, as pombas e as bandadas de chirlomirlos do Parque.
Non dan nin quitan sombra, e son a nosa parella de baile verde.
Benvidos froitos roxos do outono, acibos calados e senlleiros, grandes e misteriosas persoaxes centenarias.

AS TAPAS DO SAN FROiLAN 2008

Escomenzou o día 13 ó xa tan mundialmente famoso Concurso de Tapas de San Froilán, no que, como xa sabedes, compiten os millores restaurantes de capital en diferentes categorías e fan unha tapa a un prezo módico, saíndo gañador o local que acade máis votos dos consumidores que a súa vez entran nun sorteo de regalos.
Marca o inicio das festas da capital e indicarvos que o ano pasado gañou o premio especial o Restaurante España, e polo camiño que imos hai tres ou catro que son especiais, pola presentación, polos ingredientes e a súa mestura e nalgúns casos entra polos ollos.
Ireivos informando nos comentarios sobor do que a min me vai parecendo, e que sen ser un lambón o bon e saboroso convence a calquera.

BLAS LOURÉS

Hoxe, no Círculo das Artes inaugúrase unha exposición de Xesús Blas Lourés, pintor lugués sobradamente coñecido e moi ligado a Institución que o presenta, xa que durante moito tempo foi quén nos deu na súa escola de debuxo do Círculo as primeiras leccións e quén nos puxo en contacto ca arte de vangarda.

Pero desto e de moito máis falaremos mañán, cando vexamos a mostra do, penso eu, artista vivo máis representativo da pintura galega do século XX.

25 DE XULLO

Si xa sei que a boa hora, pero na casa o 25 de Xullo, sempre foi o día de Santiago, e non hai que ser moi lúcido para saber que ata finais dos setenta, tamén foi o día do Patrón e do meu santo.
Seica íamos de romaría e entre das risas que os maiores votaban sempre aparecía, por esas datas, a figura dos pelegrinos que cruzaban as cidades buscando Compostela, e que chamabanlles a atención polo folgados que debían estar aquelas xentes que non facían máis que camiñar cando unha soldada dunha persoa san daquelas era unha perda dina de santigüarse.
Pero o caso era o 25 de Xullo.
Cando chegamos a Santiago a mediados dos setenta pouco a pouco foi cambiando a festa do Santiago polo día da Patria Galega.
Un ano, no século pasado, xaora, despois de remata-lo curso acordamos os amigos acudir ó Obradoiro o 24 e segundo chegamos marchamos antes de que pecharan os últimos do Franco. Insufrible.
¡Ai amigos!, pero nesto chega a política, a militancia, a seriedade nese día importante, no que nin lembro o estado no que chegaba cando se lle facía a ofrenda floral a Rosalía e anos mais tarde a Castelao e os ilustres do panteón.
Nós sempre poucos pero cheos de razón e moitos na rúa, sen dúbida con argumentos de sobra, chegabamos ca nosa coroa de loureiro, discurso, lembranzas de antano, ollos humedezidos e puños apretados.
Prefiro pasar por riba, se mo permiten, trinta anos sen comentarios e dicir que o día da Patria é día de Santiago.