LEVANTE, UN ANO MAiS

Cunha climatoloxía daquela maneira, un ano máis Levante é moito. A mesa redonda, os amigos sorrindo, unhas veladas cheas de emoción e a promesa de voltar, e que a amizade e iso, meus

iRMÁN VERÁN

Hoxe escomeza o verán

NEVADAS E HUMiDADES

Dicía hai días que chegara o inverno, pero non adiviñaba que fora ca crudeza que veu. Facía tempo que non había neve permanente nos tellados, e que os paxariños non andiveran polo xardín a diario. A chuvia e grosa e permanente, e so descansa para dar paso o copo de neve e o grau de xeo. A friaxe tamén inhibe as ganas de escribir, de relacionarte, de comentarte, pensando que o outro bastante ten enriba. Agora mismo está saíndo unha raioliña de sol, e a calor que transmite e a claridade que trae agradécese, pero negros nubarróns están esperando para saltar encima do mercurio para rebaixalo do cero. Haberá que abrigarse, votar man dun libro e deixarse ir.

2009

Sempre que vexo esta escea de Tiépolo, síntome un pouco atrapado. A enigma para mín, e que ningún dos suxetos representados ten a vista nun lugar común e de aí que o autor, cando pinta esta Natividade, recrea unha postal biblíca, na que a Virxe reflexa certa submisión e a súa función de nai e procriadora sen máis. Namentras o crío mira para arriba, nunha expresión de dominio e impertinencia, na que se delata unha ollada a un futuro incerto e sorpresivo, e apresa dunha parte a súa nai e doutra o animal que tamén aceta a súa presencia, pero está axeno o dúo, expresando a irracionalidade. Non hai por tanto ningunha circunstancia normal na escea, todo lles ven dictado e a pesares de seren os suxetos, son dependentes.
Esto ven, xa que no primeiro de ano, sempre hai algo que está e algo que escomeza, sin que os nosos obxectivos sexan os dos máis, nin siquer a propia familia como grupo humano máis perto, persiga neste próximo ano os mesmos horizontes, puntos de vista nin fixacións. Quizabes sexa esta a sociedade que construímos, na que todos como as figuras do fresco de veneciano, mira para o seu lado, se aceta a estancia provisional no tempo, hai puntos de atención distintos dos suxetos e a función tela marcada e ditada nun guión escrito para cada un seo.
Feliz ano.

CHEGA O iNVERNO

Realmente é un contrasentido que hoxe escomeze o inverno, co frío que fai, aínda que o anticiclón notouse. A min, o paso do outono a invernía, aféctame, sen dúbida pola melancolía que me causa olla-lo xardín sen follas nin flores.
Nestes anos pasados o cambio de estación fíxose amodo e sin alteracións no termómetro dignas de mención, as primeiras mostras do camelio xa reventaban polo Nadal, e este ano entre o que choveu e o frío a savia tarda en virse para arriba e incorporarse a vida. Non sei como seguirá, e certamente as prediccións non me importan, pero si que sería millor que non houbera tanta diferencia entre o día e a noite.
Qué se lle pide o inverno?. Pois que se largue canto antes, que faga o que ten que facer que é enchelas veas da nosa terra de auga , que conxele o mal e o faga desaparecer. Que así sexa.

OS ACiBOS

Hoxe, domingo, véspera da semana de San Froilán, amenceu un día luminoso, e no xardín hai algo que nos chama a atención.
Sempre están calados, non varían cos anos, perden poucas follas e as ramallas podres que lles van caendo son escasas. As súas polas sérvenlles as pegas, as pombas e as bandadas de chirlomirlos do Parque.
Non dan nin quitan sombra, e son a nosa parella de baile verde.
Benvidos froitos roxos do outono, acibos calados e senlleiros, grandes e misteriosas persoaxes centenarias.

MEME FLORAL

Estoutro día, como chovía tanto, e tiña unhos restos dunha poda de hortensia branca da casa, díxenme se tería arrestos para plantala en terreo público e ila cuidando e mimando tódolos días.
Elexin un xardín público e pranteina ben protexida, e tereinos informados semanalmente do como se vai comportando, xa que coido que a máquina de segar alí non chega.

O CAMELIO

Por aí no mes de Xaneiro escomenzan a saír e amosar o seu poder rosa. Cando vai mainiño o tempo é unha explosión de color e olor. Este camelio poderoso, sen dúbida centenario traído por algún Gil do outro lado do mar dalle color o xardín.

O MAGNOLIO

Teño no xardín un magnolio que prantei fai unhos dez anos que este ano pola primarevera anticipada que temos en Lugo está espectacular.

Sempre o probiño levabao a xeada, pero neste Febreiro ten as súas flores brancas e grandes, que recenden ata a casa.

Terei que deixar para outro post o camelio e a primavera.

O OUTUNO QUE SE FOI

Acaba de irse o outono, aquela estación ocre que todos lémbramos, o inicio do curso, a promesa de refacerse, as tardes cortas e as noites frescas. Remata de irse de novo outro outono, que non é ocre nin marelo, é seco, longo, fastío e sen auga.
Quen poderá outonar, poderán os arados outonar, aguantara a terra outro outono

A foto é feita polo menda en Riga este Outono