SÁLVORA

O meu amigo Arume diría que Sálvora é un nome dunha illa italiana. Os meus fillos dirían que é un renglón dunha cantiga que dende pequenos tararearon no coche para que seu pai non se durmira, pero a realidade supera tódolos exemplos. Nestes días de moita calor e de luscos e fuscos interminables bon é rendirlle unha homenaxe a raíña de Arousa.

NO CARREiRO CON ISABEL E CHiQUi

Este sábado, ca silueta de Sálvora dende o Carreiro, estivemos celebrando con Isabel e Chiqui que levan vintecinco anos xuntos. Houbo karaoque do Ché, despelote de César e estriptís de Carlos o son de Joe Cocker. Que ben entraba o Campillo reserva especial co paté de Sofía. Un pouquiño más tarde chegou Paula que trouxo o cartel da festa. Cas luces de Aguiño e Ribeira na outra banda, o sol tiznando de corres roxizos o horizonte escomeza o Agosto de calor.

SANTiAGO 2010

Este día do Patrón sempre lles fago polbo aos amigos e pasa por ser a primeira leria estival. O cefalópodo- Iago para máis señas- coceo decentemente, os cachelos sobraron e o viña Salceda foi o nexo entre a apertura e as gargalladas. Ola verán, ola amigos.
A imaxe é un cartel de Paula.

MACíAS

Coñecin a Xosé Lorenzo Macías en Pedras Negras fai unhos vinte anos. O seu estudio era o meu refuxio despois de aturar os fillos e algunha que outra noite de farra. Daquela Macías ainda non chegara o expresionismo costumista no que ultimamente se instalou, daquela era a figura chea de cores, moi vivos a que arrecía dos seus cadros.
Dende sempre o considerei máis amigo que artista polo que accedía a que o criticara, pero sempre me ensinaba os seus créditos. Nova Iorke, Paris, Londres, Compostela, Madrid, Barna, todo vendido. Agora que se marchou poderei apreciala súa obra, a meniña velasqueña ca que me obsequiou un día de Santiado do século pasado e pensar que non me deu tempo a dicirlle que non lle perdoaba que me gañara o tenis. Vaia por Macías logo, ata sempre, amigo.
Aquí o coñeceredes http://www.maciasarte.com/

ARDE LVCVS

Hoxe escomeza o Arde Lvcvs, benvidos.

O PAZO DAS MUSAS

Compartín dende o principio con Antonio Reigosa e os seus compañeiros do Museo, a idea de facer unha revista oral. Así, xa dende o primeiro acto, o número 0 de principios do 2005, tódolos xoves final de mes e de estación, temos unha convocatoria cultural no refectorio do Convento de San Francisco da Praza da Soedade de Lugo.
Trátase dunha mistura na que os convidados cantan, relatan, recitan, expoñen, ou contan en exposicións curtas sen espacios baleiros como se fose unha revista gráfica en papel pequenos retallos da súa obra, ou especialidade.
Lembro especialmente a intervención de Dario Xohan Cabana, na que tamén intervín eu e a de Xosé Manuel Gonzalez -Saavedra, pros amigos-, unha delirante exposición de Paco Pestana e os impresionantes Mini e Mero na última.
Este diploma que aparece na imaxe é un recoñecemento a fidelidade e a asistencia. Foi un pracer.

GAZA

Remíteme Dario Xohán Cabana un texto da Organización Avaaz, que sería conveniente botarlle unha ollada a quén lle poida interesar.