JUANA CAPDEVIELLE

Onte foi un día de eses sentimental, que sempre remata cunha boa comida.
A Fundación Amigos de Galicia, axudada polo Concello de Rábade e a Presidencia da Xunta, inauguramos unha estatua na honra de Juana Capdevielle, onde apareceu asasinada, nunha cuneta da estrada Madrid-A Coruña, o 18 de Agosto do 36, nas aforas de Rábade.
Como dicía, ca asistencia de Méndez Romeu, os subdelegados do Goberno de A Coruña e Lugo, e o alcalde anfitrión, fixemos unha merecida homenaxe a unha víctima do 36, non sei se dentro do ronsel da recuperación da memoria histórica.
Alí, cos patróns da fundación, Claudio Rodríguez Fer e a súa dona Carmen Blanco estudosa da homenaxeada e os do Ateneo Republicano da Coruña dando a nota tricolor nunha mañá especialmente luminosa e acolledora, que amenizou un trío de corda feminino espléndido.
Logo unha excelente comida no Coto Real, e como remate o 3-1 do Lugo o Fabril no Anxo Carro

MADRID 2004

Hoxe cúmprense 4 anos do maior atentado cometido en España.
Salvadas outras eleccións democráticas, compre lembrar as víctimas e estar cos seus familiares.

ISAIAS CARRASCO

A min é que me da igoal que sexa dous días antes das eleccións, e os que ó mataron tamén lles importa pouco que fora un 7 de Marzo.
Unha morte inútil, premeditada e imposible que poida ter xustificación algunha, ni a máis mínima xustificación, só unha condena, a repulsa de todos, a repugnancia o feito da morte non se sabe en aras de qué.
Esta morte deberanos renegar dos autores para sempre, deberamos xunguir nunha soa voz contra a morte e pola liberdade.

AS MORTES DAS MULLERES

Que é o que pasa. Que é o que nos pasa. A nosa sociedade está enferma, xa que doutra maneira non se explica que todos, tódolos días teñamos que espertarnos con unha, con dúas, con tres e ata con catro mortes de mulleres a mans das súas parellas.
Que opera nas mentes destes homes para que procedan e decidan cortar unha vida de raíz, facer o maior dano posible, quita-la vida a unha semellante, ca que ata unhas xornadas os xunguía a emotividade do amor ou a amizade.
De ningunha maneira aceito que se só se sexa pola falla de educación, de valores, xa que ata fai pouco había incluso menos e reinaba o respeto polo outro/a.
A sociedade, esta sociedade na que se vive tan rápido produce bestas que non reflexionan e que só buscan a liquidación da vida, a morte, algo que non ten reviravolta.

O CAMELIO

Por aí no mes de Xaneiro escomenzan a saír e amosar o seu poder rosa. Cando vai mainiño o tempo é unha explosión de color e olor. Este camelio poderoso, sen dúbida centenario traído por algún Gil do outro lado do mar dalle color o xardín.

POETAS EN LUGO

Hai libros que falan de poesía e de poetas e aínda que tarde, hai tedes na foto a portada, dunha preciosidade que remato de reler, e é unha moi ben coidada publicación do Concello que está dirixida por outro poeta, nin máis nin menos, Dario Xohán Cabana.

Baste unha ollada por riba para decatarse do traballado da selección dos poetas e dos poemas que teñen como vínculo común a cidade murada, sempre baixo a visión romántica e histórica da visita, do calexeo, da xente do común.

Parabéns por iso para o Concello e para Darío.

O MAGNOLIO

Teño no xardín un magnolio que prantei fai unhos dez anos que este ano pola primarevera anticipada que temos en Lugo está espectacular.

Sempre o probiño levabao a xeada, pero neste Febreiro ten as súas flores brancas e grandes, que recenden ata a casa.

Terei que deixar para outro post o camelio e a primavera.