AS MORTES DAS MULLERES

Que é o que pasa. Que é o que nos pasa. A nosa sociedade está enferma, xa que doutra maneira non se explica que todos, tódolos días teñamos que espertarnos con unha, con dúas, con tres e ata con catro mortes de mulleres a mans das súas parellas.
Que opera nas mentes destes homes para que procedan e decidan cortar unha vida de raíz, facer o maior dano posible, quita-la vida a unha semellante, ca que ata unhas xornadas os xunguía a emotividade do amor ou a amizade.
De ningunha maneira aceito que se só se sexa pola falla de educación, de valores, xa que ata fai pouco había incluso menos e reinaba o respeto polo outro/a.
A sociedade, esta sociedade na que se vive tan rápido produce bestas que non reflexionan e que só buscan a liquidación da vida, a morte, algo que non ten reviravolta.

A MORTE NO TRABALLO

Un día con outro ollamo-las novas e sempre hai un accidente de traballo que costa a vida a unha persoa, e sempre persoas humildes e traballadores non cualificados.
Tódalas mortes son evitables.
Non pode suceder máis, que pola precarización dos contratos, as xornadas de traballo interminables, a falla de seguridade e coñecementos técnicos dos operarios que traballan con máquinas que lles poder supor a perdida da súa vida; nós non nos podemos quedar de brazos cruzados esperando outra morte, e outra, e outra, non.
Hai que pedir responsabilidades a quen a ten, en principio a Administración pola falla de control e inspección no traballo, e logo o empleador que non evita por en perigo de morte a fin e a postre un igual.
Tomemos conciencia e evitémolo, como sexa.

A VELAS VIR

Un que sempre que pode está ca familia, tamén ten o seu tempo de lecer.
Con estes da foto que nos xuntamos dende hai anos, tódolos días da semán, pasamos un rato agradable, degustamos un mencía ou unha caña, no A NOSA TERRA, da Ruanova de Lugo, sobor das dúas tarde e non deixamos títere con cabeza.
A voz profesoral de Tano Asorei, a retranca de Pepe Losada, a vehemencia de Cándido, a sorpresa de Angelito, o silencio pillabán de Granxeiro, as sentencias de Julio Ulloa, as historias de Manolo Romai, o estar de volta de todo de Granxeiro, o xa volo dixen eu de Manolo Núñez Carreira e de vez en cando a autoridade de Pepe Novo, de Pepe Portomeñe, Luís González, Fernando Pardo Gómez, e eu que intento poñelos de acordo sin éxito.