MACíAS

Coñecin a Xosé Lorenzo Macías en Pedras Negras fai unhos vinte anos. O seu estudio era o meu refuxio despois de aturar os fillos e algunha que outra noite de farra. Daquela Macías ainda non chegara o expresionismo costumista no que ultimamente se instalou, daquela era a figura chea de cores, moi vivos a que arrecía dos seus cadros.
Dende sempre o considerei máis amigo que artista polo que accedía a que o criticara, pero sempre me ensinaba os seus créditos. Nova Iorke, Paris, Londres, Compostela, Madrid, Barna, todo vendido. Agora que se marchou poderei apreciala súa obra, a meniña velasqueña ca que me obsequiou un día de Santiado do século pasado e pensar que non me deu tempo a dicirlle que non lle perdoaba que me gañara o tenis. Vaia por Macías logo, ata sempre, amigo.
Aquí o coñeceredes http://www.maciasarte.com/

ARDE LVCVS

Hoxe escomeza o Arde Lvcvs, benvidos.

O PAZO DAS MUSAS

Compartín dende o principio con Antonio Reigosa e os seus compañeiros do Museo, a idea de facer unha revista oral. Así, xa dende o primeiro acto, o número 0 de principios do 2005, tódolos xoves final de mes e de estación, temos unha convocatoria cultural no refectorio do Convento de San Francisco da Praza da Soedade de Lugo.
Trátase dunha mistura na que os convidados cantan, relatan, recitan, expoñen, ou contan en exposicións curtas sen espacios baleiros como se fose unha revista gráfica en papel pequenos retallos da súa obra, ou especialidade.
Lembro especialmente a intervención de Dario Xohan Cabana, na que tamén intervín eu e a de Xosé Manuel Gonzalez -Saavedra, pros amigos-, unha delirante exposición de Paco Pestana e os impresionantes Mini e Mero na última.
Este diploma que aparece na imaxe é un recoñecemento a fidelidade e a asistencia. Foi un pracer.

GAZA

Remíteme Dario Xohán Cabana un texto da Organización Avaaz, que sería conveniente botarlle unha ollada a quén lle poida interesar.

A DiSTOPiA DE GRiAL PARGA

Na sá do Colexio de Arquitectos de Lugo, Grial Parga achegounos a súa teoría da distopía, a utopía dos pesimistas, o futuro horribilis que no Século XX se presumía cheo de benestar e de sobranceiras riquezas que o presente se ocupou de ir desmontando. Charla amena para tan interesante postura vital

AS UVAS NA SOLAiNA

Hoxe Marcos Valcárcel deu por concluído a súa andaina co blog AS UVAS NA SOLAINA. Ainda non temos perspectiva do que supuxo para moitos de nós esa bitácora pero eu podo asegurar que na cultura galega hai un antes e un despois das UVAS.

SUSO DE SARGADELOS

Hoxe estivemos con Quico de Sargadelos.