PATRiCiA LEWiS

Algún día terá que parar esta barbarie. Nin se lle ocorra a ninguén máis pedirme a firma contra calquera carallada, se seguimos a matar mulleres e homes indefensos. Si consentimos que no nome da civilización se executen persoas, somos unhos malnacidos. Ide a merda.

ViCTOR DE CEA

NAS MAREAS MAIS VIVAS DE AGOSTO
VICTOR DE CEA CUMPRE 44 ANOS.
OS CATIVOS, ROSA, JAVI, ARTURO, TONECHO E AS NOSAS DONAS
UNHA CEA DAS DE VERDÁ

PACO MARiÑO

SÁLVORA

O meu amigo Arume diría que Sálvora é un nome dunha illa italiana. Os meus fillos dirían que é un renglón dunha cantiga que dende pequenos tararearon no coche para que seu pai non se durmira, pero a realidade supera tódolos exemplos. Nestes días de moita calor e de luscos e fuscos interminables bon é rendirlle unha homenaxe a raíña de Arousa.

NO CARREiRO CON ISABEL E CHiQUi

Este sábado, ca silueta de Sálvora dende o Carreiro, estivemos celebrando con Isabel e Chiqui que levan vintecinco anos xuntos. Houbo karaoque do Ché, despelote de César e estriptís de Carlos o son de Joe Cocker. Que ben entraba o Campillo reserva especial co paté de Sofía. Un pouquiño más tarde chegou Paula que trouxo o cartel da festa. Cas luces de Aguiño e Ribeira na outra banda, o sol tiznando de corres roxizos o horizonte escomeza o Agosto de calor.

SANTiAGO 2010

Este día do Patrón sempre lles fago polbo aos amigos e pasa por ser a primeira leria estival. O cefalópodo- Iago para máis señas- coceo decentemente, os cachelos sobraron e o viña Salceda foi o nexo entre a apertura e as gargalladas. Ola verán, ola amigos.
A imaxe é un cartel de Paula.

MACíAS

Coñecin a Xosé Lorenzo Macías en Pedras Negras fai unhos vinte anos. O seu estudio era o meu refuxio despois de aturar os fillos e algunha que outra noite de farra. Daquela Macías ainda non chegara o expresionismo costumista no que ultimamente se instalou, daquela era a figura chea de cores, moi vivos a que arrecía dos seus cadros.
Dende sempre o considerei máis amigo que artista polo que accedía a que o criticara, pero sempre me ensinaba os seus créditos. Nova Iorke, Paris, Londres, Compostela, Madrid, Barna, todo vendido. Agora que se marchou poderei apreciala súa obra, a meniña velasqueña ca que me obsequiou un día de Santiado do século pasado e pensar que non me deu tempo a dicirlle que non lle perdoaba que me gañara o tenis. Vaia por Macías logo, ata sempre, amigo.
Aquí o coñeceredes http://www.maciasarte.com/