13 de Janeiro de 2012
17 de Dezembro de 2011
MARiA DO CEO
Este luns que ven, actuará a cantante de fados María do Ceo no Circulo das Artes de Lugo as 20'30 horas. A entrada é libre e xustamente por iso penso que haberá abarrote. Xa vos contarei
5 de Dezembro de 2011
ACÓRDATE DA MURALLA
Nestes días celébrase a distinción que se lle deu a muralla de Patrimonio da Humanidade e vaise levar a cabo unha boa acción, encordala polos lugueses, como outros anos se arrodeou de libros, ou de mesa e manteis.
26 de Novembro de 2011
PRAZA PUBLiCA
Onte presentouse na Galería Sargadelos de Lugo, PRAZA PUBLICA, un medio dixital en galego que tenta de escomezar a súa andaina. Tiñan previsto asistir a presentación Filipe Diez, Manuel Martínez Barreiro e Marcos Pérez Pena, pero Manolo por impedimentos de última hora non veu. Encargámonos aquí en Lugo, Xosé Manuel González mais eu, con escaso éxito, hai que dicilo e diante de unha ducia e media de persoas, foise explicando o proxecto Praza Publica. Filipe falou do medio e Marcos do contido, remarcouse o seu carácter galego en galego, progresista e plural, profesional e aberto a achegas exteriores. O coloquio posterior foi un laio polos medios que foron e non son, polo deserto informativo actual na nosa lingoa e pola premura que hai que ter para tapar ese valeiro na rede.
Praza pública é http://www.prazapublica.com/
17 de Novembro de 2011
Jazz en Lugo
Nesta semán estase a celebrar o XXI Festival de Jazz de Lugo. Tedes o programa nesta ligazón http://www.jazzlugo.com/
8 de Novembro de 2011
MiNi e MERO
O pasado fin de semán, Mini e Mero recibiron de máns do Presidente da Real Academia Galega, Xose Luís Méndez Ferrín o premio que xa e tradicional por estas datas se entregue no Concello de Láncara na aldea de Carracedo, aldea de Ramón Piñeiro e instituído como FACER PAIS.
Non me resisto a pegar o que leeu Mero diante de todos Nós:
“FACER PAÍS”, neste NOSO PAÍS, supón loitar indefinidamente. E é así por dúas razóns nas que unha, é doada de entender e moi perceptible: “Facer País” semella difícil porque se nota pouco, ...sobre todo vendo o moito que sempre queda por facer.
A outra razón pode ser: porque o que se fai leva moito tempo, con pasos lentos, pouco firmes, e nos que apenas se notan os avances feitos para repoñernos de séculos de, ...chamemos silencios. Por riba acontece, e é o caso, que en moi pouco tempo vén unha nacida desfacer todo canto estaba empezado. Todos sabemos o doado que é desfacer, moito máis que compoñer ou construír. E se esa destrución vén dalgún tipo de poder ou lugar de dominio que goza de medios e os emprega para desmantelar, fan máis dano alí onde habitan os elementos máis fráxiles, como a Nosa Lingua. Xa se sabe: sempre eses poderes políticos estarán sometidos a poderes financeiros que son sinónimo de corrupción e abusos. Hoxe está todo isto ben á vista. E aquí estamos entón, sabendo quen peta á porta.
Pero qué é, logo, hoxe e agora, FACER PAÍS? Ata onde hai que loitar, ...onde está a raia que indica: “podes parar”, “chegaches”, “descansa”. Sabemos que o mal non existe se non hai alguén que o promova. Neste País Noso, polas razóns que dixen e outras que todos sabemos, non hai descanso: mesmo antes da liña de chegada sempre hai outra xa de saída, a cada logro acadado aparecen novos desafíos. Estamos condenados a resistir para existir, e así faremos, ...non pode haber abandonos. Facemos falla todos e moitos máis, temos que erguer para abeirarnos, para protexernos, para repeler, para sufrir menos. Todo isto sucede mentres non sexamos quen de facer algo moi sinxelo: “querernos, querernos a nós mesmos”. E, desde ese amor, querer ser quen somos e, logo, desde ese ser quen somos, exercer o que somos con total normalidade”. Vivir, en nós e o noso! Mentres isto non suceda, cando nos preguntemos que é FACER PAÍS, teremos que dicir que é loitar continuamente. Unha loita de resistencia, unha loita sen violencia, PERO SEN RETROCESOS! Nós, seguiremos preferindo estar mortos antes que escravos. Non podemos deternos, é unha loita en todas as frontes posibles.
A nosa forza e as nosas conviccións non permiten xogar co tempo, porque non hai tempo que xogar e, moito menos, que perder. Temos que arredar do mal que outros patrocinan. É unha loita –A NOSA- egoísta e egocéntrica, si, ...mais en defensa propia e por sobrevivir. Polo tanto deixa de ser embiguismo para ser un acto sublime de reposición e xustiza, de supervivencia. A nosa loita é a de todas/os os que nos sabemos galegos en exercicio, unha loita defensiva para acadar o que nos corresponde: a nosa existencia en plenitude, sendo –nada máis, pero nada menos- quen somos! Sabéndonos posuidores do que é noso, nesta marabillosa herdanza feita vida, cultura, lingua, terra e paisaxe, xente e personalidade propia, plural e de diversidade, a mesma que enriquece o mundo enteiro aportando a inédita maneira de entendernos, ...cabalgando as manifestas singularidades que agochan ritos, mitos, crenzas, cantigas, contos e lendas, tradicións creativas, ...e despexan néboas e procuran sempre novos amenceres, chegando máis alá dos territorios do entendemento, chegando mesmo a navegar nos soños. Unha loita na que falamos, escribimos, deseñamos, creamos, fundamos e fundimos aconteceres e encontros, lideramos iniciativas, imaxinamos novos horizontes, provocamos futuro con felicidade propia e allea, reconfortándonos no noso tesouro, xerando máis vida e porvir.
É, neste espazo, no que cantamos e bailamos para espantar o mal que nos ameaza! Todos nós, sabemos, é unha loita difícil, supón recuperar memoria (semente de verdade, de liberdade e futuro) e con ela a vontade de ser quen somos e non outros. Nós non temos ningún complexo e menos de inferioridade, nin estamos ensimesmados. E nós non renegamos de nós nin traizoaremos á orixe. Ese problema será de outros e Terán eles que se mirar no espello. Por iso, esta loita é a única que fai e pode Facer País. Unha loita en pé de feitos, porque a nós xa non chega a indignación e o enfado, cómpre esixir evidencias no labor reconstrutivo de nós e do Noso, da Nosa Propiedade, fundamentada en elementos conciliadores de convivencia, integración e de cohesión social, fronte ao “dereito de pernada” que outros invocan, interpretando leis contra a razón e o
dereito.
Sabemos tamén que esa loita non acaba en ningunha realidade nosa de cada día, e que mesmo en calquera dimensión ignorada que habitemos, teremos que seguir resistindo para a recuperación da Matria. Alá estarán loitando, claro que si, e dándonos azos as moitas Rosalías de Castro, Curros e Pondais, Castelaos, Bóvedas, Laxeiros, Manueles María, Fices Vergara, Anisias Miranda, Susos Vaamonde e Chanos Piñeiro, ...tantos e tantas que amaron indefinidamente e, por amar, loitaron; sen lle poñer lindes nin ao amor nin á loita. Esa é a razón: a nosa loita é por amor! Temos a obriga de seguir insistindo e, xa que logo, rebelándonos contra aqueles que se arroguen o poder e o empreguen para negarnos e negar a nosa dignidade.
Arrepoñerémonos a aqueles que a ataquen practicando ese facer sibilino e colonialista de desprezo e de xenocidio cultural. Nós, na nosa pequena parcela, seguiremos cantando e anunciado a vitoria que a razón e o dereito dos Pobos nos outorga! Porque nos corresponde! Nós, por amor, cantamos o noso canto, ...que é o voso canto, que é o canto de todos. Por amor, ...só por amor!
E na memoria, cando evoque o pasado e faga xustiza no tempo, gardaremos constancia tamén destas pasaxes lamentables e dos que se fixeron protagonistas e colaboradores da triste historia de odiarse, mequetrefes de baixo custo que así se venderon. Estaba previsto, ...que saiban que o futuro é noso, mal que lles pese! E que non poderán nunca roubarnos a esperanza!
Por último, neste momento feliz de hoxe recibir este premio, honrados nesta tesitura que nos aloumiña, non calamos, coma sempre fixemos. Pensamos que é unha obriga, agradecida e necesaria. Pero, por riba desta declaración de preceptos, hoxe e agora, queremos manifestarvos o moi agradecidos que vos quedamos aos organizadores e colaboradores. Estas cousas fannos cargar as pilas e seguir erguendo, cada día, das nosas propias cinsas, ...de verdade! Grazas, David, Xurxo, Ferrín, ...amigas e amigos todos, por este bálsamo na ferida, do común e continuo camiñar, seguiremos fronte á maldade e á ignorancia. Grazas por acompañarnos, por virdes canda nós no empedrado do camiño marabilloso, que resulta ser a Nosa Casa”. Saúde e cante o merlo!. ............................. MERO
Non me resisto a pegar o que leeu Mero diante de todos Nós:
“FACER PAÍS”, neste NOSO PAÍS, supón loitar indefinidamente. E é así por dúas razóns nas que unha, é doada de entender e moi perceptible: “Facer País” semella difícil porque se nota pouco, ...sobre todo vendo o moito que sempre queda por facer.
A outra razón pode ser: porque o que se fai leva moito tempo, con pasos lentos, pouco firmes, e nos que apenas se notan os avances feitos para repoñernos de séculos de, ...chamemos silencios. Por riba acontece, e é o caso, que en moi pouco tempo vén unha nacida desfacer todo canto estaba empezado. Todos sabemos o doado que é desfacer, moito máis que compoñer ou construír. E se esa destrución vén dalgún tipo de poder ou lugar de dominio que goza de medios e os emprega para desmantelar, fan máis dano alí onde habitan os elementos máis fráxiles, como a Nosa Lingua. Xa se sabe: sempre eses poderes políticos estarán sometidos a poderes financeiros que son sinónimo de corrupción e abusos. Hoxe está todo isto ben á vista. E aquí estamos entón, sabendo quen peta á porta.
Pero qué é, logo, hoxe e agora, FACER PAÍS? Ata onde hai que loitar, ...onde está a raia que indica: “podes parar”, “chegaches”, “descansa”. Sabemos que o mal non existe se non hai alguén que o promova. Neste País Noso, polas razóns que dixen e outras que todos sabemos, non hai descanso: mesmo antes da liña de chegada sempre hai outra xa de saída, a cada logro acadado aparecen novos desafíos. Estamos condenados a resistir para existir, e así faremos, ...non pode haber abandonos. Facemos falla todos e moitos máis, temos que erguer para abeirarnos, para protexernos, para repeler, para sufrir menos. Todo isto sucede mentres non sexamos quen de facer algo moi sinxelo: “querernos, querernos a nós mesmos”. E, desde ese amor, querer ser quen somos e, logo, desde ese ser quen somos, exercer o que somos con total normalidade”. Vivir, en nós e o noso! Mentres isto non suceda, cando nos preguntemos que é FACER PAÍS, teremos que dicir que é loitar continuamente. Unha loita de resistencia, unha loita sen violencia, PERO SEN RETROCESOS! Nós, seguiremos preferindo estar mortos antes que escravos. Non podemos deternos, é unha loita en todas as frontes posibles.
A nosa forza e as nosas conviccións non permiten xogar co tempo, porque non hai tempo que xogar e, moito menos, que perder. Temos que arredar do mal que outros patrocinan. É unha loita –A NOSA- egoísta e egocéntrica, si, ...mais en defensa propia e por sobrevivir. Polo tanto deixa de ser embiguismo para ser un acto sublime de reposición e xustiza, de supervivencia. A nosa loita é a de todas/os os que nos sabemos galegos en exercicio, unha loita defensiva para acadar o que nos corresponde: a nosa existencia en plenitude, sendo –nada máis, pero nada menos- quen somos! Sabéndonos posuidores do que é noso, nesta marabillosa herdanza feita vida, cultura, lingua, terra e paisaxe, xente e personalidade propia, plural e de diversidade, a mesma que enriquece o mundo enteiro aportando a inédita maneira de entendernos, ...cabalgando as manifestas singularidades que agochan ritos, mitos, crenzas, cantigas, contos e lendas, tradicións creativas, ...e despexan néboas e procuran sempre novos amenceres, chegando máis alá dos territorios do entendemento, chegando mesmo a navegar nos soños. Unha loita na que falamos, escribimos, deseñamos, creamos, fundamos e fundimos aconteceres e encontros, lideramos iniciativas, imaxinamos novos horizontes, provocamos futuro con felicidade propia e allea, reconfortándonos no noso tesouro, xerando máis vida e porvir.
É, neste espazo, no que cantamos e bailamos para espantar o mal que nos ameaza! Todos nós, sabemos, é unha loita difícil, supón recuperar memoria (semente de verdade, de liberdade e futuro) e con ela a vontade de ser quen somos e non outros. Nós non temos ningún complexo e menos de inferioridade, nin estamos ensimesmados. E nós non renegamos de nós nin traizoaremos á orixe. Ese problema será de outros e Terán eles que se mirar no espello. Por iso, esta loita é a única que fai e pode Facer País. Unha loita en pé de feitos, porque a nós xa non chega a indignación e o enfado, cómpre esixir evidencias no labor reconstrutivo de nós e do Noso, da Nosa Propiedade, fundamentada en elementos conciliadores de convivencia, integración e de cohesión social, fronte ao “dereito de pernada” que outros invocan, interpretando leis contra a razón e o
dereito.
Sabemos tamén que esa loita non acaba en ningunha realidade nosa de cada día, e que mesmo en calquera dimensión ignorada que habitemos, teremos que seguir resistindo para a recuperación da Matria. Alá estarán loitando, claro que si, e dándonos azos as moitas Rosalías de Castro, Curros e Pondais, Castelaos, Bóvedas, Laxeiros, Manueles María, Fices Vergara, Anisias Miranda, Susos Vaamonde e Chanos Piñeiro, ...tantos e tantas que amaron indefinidamente e, por amar, loitaron; sen lle poñer lindes nin ao amor nin á loita. Esa é a razón: a nosa loita é por amor! Temos a obriga de seguir insistindo e, xa que logo, rebelándonos contra aqueles que se arroguen o poder e o empreguen para negarnos e negar a nosa dignidade.
Arrepoñerémonos a aqueles que a ataquen practicando ese facer sibilino e colonialista de desprezo e de xenocidio cultural. Nós, na nosa pequena parcela, seguiremos cantando e anunciado a vitoria que a razón e o dereito dos Pobos nos outorga! Porque nos corresponde! Nós, por amor, cantamos o noso canto, ...que é o voso canto, que é o canto de todos. Por amor, ...só por amor!
E na memoria, cando evoque o pasado e faga xustiza no tempo, gardaremos constancia tamén destas pasaxes lamentables e dos que se fixeron protagonistas e colaboradores da triste historia de odiarse, mequetrefes de baixo custo que así se venderon. Estaba previsto, ...que saiban que o futuro é noso, mal que lles pese! E que non poderán nunca roubarnos a esperanza!
Por último, neste momento feliz de hoxe recibir este premio, honrados nesta tesitura que nos aloumiña, non calamos, coma sempre fixemos. Pensamos que é unha obriga, agradecida e necesaria. Pero, por riba desta declaración de preceptos, hoxe e agora, queremos manifestarvos o moi agradecidos que vos quedamos aos organizadores e colaboradores. Estas cousas fannos cargar as pilas e seguir erguendo, cada día, das nosas propias cinsas, ...de verdade! Grazas, David, Xurxo, Ferrín, ...amigas e amigos todos, por este bálsamo na ferida, do común e continuo camiñar, seguiremos fronte á maldade e á ignorancia. Grazas por acompañarnos, por virdes canda nós no empedrado do camiño marabilloso, que resulta ser a Nosa Casa”. Saúde e cante o merlo!. ............................. MERO
4 de Outubro de 2011
Subscrever:
Mensagens (Atom)
