aduanadas

TEATRO

2012-02-06T10:10:00.000-08:00

Hai citas ineludibles. Cunqueiro agarda

ENTRE MARBELLA E TORREMOLiNOS

2012-01-13T11:57:00.000-08:00

MARiA DO CEO

2011-12-17T12:52:00.001-08:00

Este luns que ven, actuará a cantante de fados María do Ceo no Circulo das Artes de Lugo as 20'30 horas. A entrada é libre e xustamente por iso penso que haberá abarrote. Xa vos contarei

ACÓRDATE DA MURALLA

2011-12-05T10:49:00.000-08:00

Nestes días celébrase a distinción que se lle deu a muralla de Patrimonio da Humanidade e vaise levar a cabo unha boa acción, encordala polos lugueses, como outros anos se arrodeou de libros, ou de mesa e manteis.

PRAZA PUBLiCA

2011-11-26T03:53:00.000-08:00

Onte presentouse na Galería Sargadelos de Lugo, PRAZA PUBLICA, un medio dixital en galego que tenta de escomezar a súa andaina. Tiñan previsto asistir a presentación Filipe Diez, Manuel Martínez Barreiro e Marcos Pérez Pena, pero Manolo por impedimentos de última hora non veu. Encargámonos aquí en Lugo, Xosé Manuel González mais eu, con escaso éxito, hai que dicilo e diante de unha ducia e media de persoas, foise explicando o proxecto Praza Publica. Filipe falou do medio e Marcos do contido, remarcouse o seu carácter galego en galego, progresista e plural, profesional e aberto a achegas exteriores. O coloquio posterior foi un laio polos medios que foron e non son, polo deserto informativo actual na nosa lingoa e pola premura que hai que ter para tapar ese valeiro na rede.

Praza pública é http://www.prazapublica.com/

Jazz en Lugo

2011-11-17T02:05:00.000-08:00

Nesta semán estase a celebrar o XXI Festival de Jazz de Lugo. Tedes o programa nesta ligazón http://www.jazzlugo.com/

MiNi e MERO

2011-11-08T11:45:00.000-08:00

O pasado fin de semán, Mini e Mero recibiron de máns do Presidente da Real Academia Galega, Xose Luís Méndez Ferrín o premio que xa e tradicional por estas datas se entregue no Concello de Láncara na aldea de Carracedo, aldea de Ramón Piñeiro e instituído como FACER PAIS.
Non me resisto a pegar o que leeu Mero diante de todos Nós:
“FACER PAÍS”, neste NOSO PAÍS, supón loitar indefinidamente. E é así por dúas razóns nas que unha, é doada de entender e moi perceptible: “Facer País” semella difícil porque se nota pouco, ...sobre todo vendo o moito que sempre queda por facer.

A outra razón pode ser: porque o que se fai leva moito tempo, con pasos lentos, pouco firmes, e nos que apenas se notan os avances feitos para repoñernos de séculos de, ...chamemos silencios. Por riba acontece, e é o caso, que en moi pouco tempo vén unha nacida desfacer todo canto estaba empezado. Todos sabemos o doado que é desfacer, moito máis que compoñer ou construír. E se esa destrución vén dalgún tipo de poder ou lugar de dominio que goza de medios e os emprega para desmantelar, fan máis dano alí onde habitan os elementos máis fráxiles, como a Nosa Lingua. Xa se sabe: sempre eses poderes políticos estarán sometidos a poderes financeiros que son sinónimo de corrupción e abusos. Hoxe está todo isto ben á vista. E aquí estamos entón, sabendo quen peta á porta.

Pero qué é, logo, hoxe e agora, FACER PAÍS? Ata onde hai que loitar, ...onde está a raia que indica: “podes parar”, “chegaches”, “descansa”. Sabemos que o mal non existe se non hai alguén que o promova. Neste País Noso, polas razóns que dixen e outras que todos sabemos, non hai descanso: mesmo antes da liña de chegada sempre hai outra xa de saída, a cada logro acadado aparecen novos desafíos. Estamos condenados a resistir para existir, e así faremos, ...non pode haber abandonos. Facemos falla todos e moitos máis, temos que erguer para abeirarnos, para protexernos, para repeler, para sufrir menos. Todo isto sucede mentres non sexamos quen de facer algo moi sinxelo: “querernos, querernos a nós mesmos”. E, desde ese amor, querer ser quen somos e, logo, desde ese ser quen somos, exercer o que somos con total normalidade”. Vivir, en nós e o noso! Mentres isto non suceda, cando nos preguntemos que é FACER PAÍS, teremos que dicir que é loitar continuamente. Unha loita de resistencia, unha loita sen violencia, PERO SEN RETROCESOS! Nós, seguiremos preferindo estar mortos antes que escravos. Non podemos deternos, é unha loita en todas as frontes posibles.

A nosa forza e as nosas conviccións non permiten xogar co tempo, porque non hai tempo que xogar e, moito menos, que perder. Temos que arredar do mal que outros patrocinan. É unha loita –A NOSA- egoísta e egocéntrica, si, ...mais en defensa propia e por sobrevivir. Polo tanto deixa de ser embiguismo para ser un acto sublime de reposición e xustiza, de supervivencia. A nosa loita é a de todas/os os que nos sabemos galegos en exercicio, unha loita defensiva para acadar o que nos corresponde: a nosa existencia en plenitude, sendo –nada máis, pero nada menos- quen somos! Sabéndonos posuidores do que é noso, nesta marabillosa herdanza feita vida, cultura, lingua, terra e paisaxe, xente e personalidade propia, plural e de diversidade, a mesma que enriquece o mundo enteiro aportando a inédita maneira de entendernos, ...cabalgando as manifestas singularidades que agochan ritos, mitos, crenzas, cantigas, contos e lendas, tradicións creativas, ...e despexan néboas e procuran sempre novos amenceres, chegando máis alá dos territorios do entendemento, chegando mesmo a navegar nos soños. Unha loita na que falamos, escribimos, deseñamos, creamos, fundamos e fundimos aconteceres e encontros, lideramos iniciativas, imaxinamos novos horizontes, provocamos futuro con felicidade propia e allea, reconfortándonos no noso tesouro, xerando máis vida e porvir.

É, neste espazo, no que cantamos e bailamos para espantar o mal que nos ameaza! Todos nós, sabemos, é unha loita difícil, supón recuperar memoria (semente de verdade, de liberdade e futuro) e con ela a vontade de ser quen somos e non outros. Nós non temos ningún complexo e menos de inferioridade, nin estamos ensimesmados. E nós non renegamos de nós nin traizoaremos á orixe. Ese problema será de outros e Terán eles que se mirar no espello. Por iso, esta loita é a única que fai e pode Facer País. Unha loita en pé de feitos, porque a nós xa non chega a indignación e o enfado, cómpre esixir evidencias no labor reconstrutivo de nós e do Noso, da Nosa Propiedade, fundamentada en elementos conciliadores de convivencia, integración e de cohesión social, fronte ao “dereito de pernada” que outros invocan, interpretando leis contra a razón e o
dereito.

Sabemos tamén que esa loita non acaba en ningunha realidade nosa de cada día, e que mesmo en calquera dimensión ignorada que habitemos, teremos que seguir resistindo para a recuperación da Matria. Alá estarán loitando, claro que si, e dándonos azos as moitas Rosalías de Castro, Curros e Pondais, Castelaos, Bóvedas, Laxeiros, Manueles María, Fices Vergara, Anisias Miranda, Susos Vaamonde e Chanos Piñeiro, ...tantos e tantas que amaron indefinidamente e, por amar, loitaron; sen lle poñer lindes nin ao amor nin á loita. Esa é a razón: a nosa loita é por amor! Temos a obriga de seguir insistindo e, xa que logo, rebelándonos contra aqueles que se arroguen o poder e o empreguen para negarnos e negar a nosa dignidade.

Arrepoñerémonos a aqueles que a ataquen practicando ese facer sibilino e colonialista de desprezo e de xenocidio cultural. Nós, na nosa pequena parcela, seguiremos cantando e anunciado a vitoria que a razón e o dereito dos Pobos nos outorga! Porque nos corresponde! Nós, por amor, cantamos o noso canto, ...que é o voso canto, que é o canto de todos. Por amor, ...só por amor!

E na memoria, cando evoque o pasado e faga xustiza no tempo, gardaremos constancia tamén destas pasaxes lamentables e dos que se fixeron protagonistas e colaboradores da triste historia de odiarse, mequetrefes de baixo custo que así se venderon. Estaba previsto, ...que saiban que o futuro é noso, mal que lles pese! E que non poderán nunca roubarnos a esperanza!

Por último, neste momento feliz de hoxe recibir este premio, honrados nesta tesitura que nos aloumiña, non calamos, coma sempre fixemos. Pensamos que é unha obriga, agradecida e necesaria. Pero, por riba desta declaración de preceptos, hoxe e agora, queremos manifestarvos o moi agradecidos que vos quedamos aos organizadores e colaboradores. Estas cousas fannos cargar as pilas e seguir erguendo, cada día, das nosas propias cinsas, ...de verdade! Grazas, David, Xurxo, Ferrín, ...amigas e amigos todos, por este bálsamo na ferida, do común e continuo camiñar, seguiremos fronte á maldade e á ignorancia. Grazas por acompañarnos, por virdes canda nós no empedrado do camiño marabilloso, que resulta ser a Nosa Casa”. Saúde e cante o merlo!. ............................. MERO

SAN FROiLAN

2011-10-04T11:04:00.000-07:00

Con máis de trinta graus escomezamos este ano o San Froilán. E a crise ?

NACHO DE EPSiLÓN

2011-10-04T10:59:00.000-07:00

Estoutro día recibín no meu correo esta carta. Disfrutade

Buenas tardes, boas tardes desde Barcelona Xaime .la verdad debes de tener por lo menos 100 o 200años por que yo me siento como si tuviera 117 mas o menos .la vida me ha dado muchas vueltas , pero usted don Xaime me dio un consejo primordial ,no pares de leer . deja el cole ,pero no dejes la lectura. sabio Xaime, mega sabio. por eso y por muchas cosas mas ,te considero uno de esos profesional profesors que te ayudan a conjugar el destino. Esa gente que estaban EN EL MOMENTO OPORTUNO siempre dispuestos a hechar una mano .los años me enseñaron que toda esta gente estan ahi por algo y no es gratuito. es caro tener un AMIGO.xaime super cabron ,borracho, sin verguenza, gracias por las fiestas y la fama , el rock en la posibilidad, no era facil en lugo de los años 80 ,o quiza si. no lo se , quiza era el tiempo y el espacio perfecto para abrir una ventana con el mundo ,America ,el futuro . y ahora desde ese futuro con cicatrizes y tatoos marcados por la vida y las experiencias , no dejando de tocar ni un dia de nuestras vidas , siempre rockers siempre fieles a nuestro punto de partida ,intelectuales ,fieros ,llenos de rabia y pasion ,fanaticos ,enloquecidos .muertos ya en nuestra niñez por el gran espiritu. te prometo xaime que el viaje a sido tortuoso y fatal en muchos casos ,experiencias causticas , y terror ,como haber vivido las guerras de nuestros padres y las nuestras, mundo loco y caos ,absolutamente fascinante y maravilloso. seguimos en contacto.

AS TAPAS

2011-09-10T03:46:00.000-07:00

Como anticipo do San Froilán, os bares e restoráns máis visibles de Lugo, someten as súas tapas o veredito popular que xa vai polo sétimo. Como vou facendo todos estes anos, ireinas probando e comentando no me perfil do feis. Bo proveito

ELENA E MANUEL ANTONIO

2011-08-24T14:05:00.000-07:00

Teño que escomezar por dicir que cando Manuel Antonio me dixo que lle gustaría que leera un texto orixinal meu na cirimonia da súa voda, non pensedes que me meteu nun compromiso, de ningunha maneira, acetei encantado e tamén me sentín moi gabado de que pensara que eu podería adornar literariamente un acto tan importante para as súas vidas.
Teño que advertir que non son máis amigo do un que do outro e a pesares de que teño máis relación con Manuel, coñecìnos os dous case o mesmo tempo cando escomenzaron a saír xuntos, seguimos o seu idilio e observamos que entre os dous había unha grande sintonía ademáis de que non había máis que miralos para saber que estaban e na mo ra dos.
Seica nunha voda ten que haber algo novo, algo vello, algo usado e algo azul e agardo que o longo desta celebración vaian saíndo estas ideas dos noivos e de nós mesmos.
Novo está bastante xunguido con novedade é está claro que non vai ser unha novidade a convivencia en común daqui en diante para os nosos amigos. Levan convivindo xuntos moitos anos para que chegaran a conclusión que este acto, avale civilmente unha relación que non precisaban de cara para nós pero que sen dúbida pon un antes e un despois na relaciòn de parella.
Algo vello, poderíamos facer un chiste e dicir que Manuel xa non está para estos trotes pero pola súa cara denota que vaise facer pasar por novo e Elena así o recibe.
Vou trocar o de usado por prestado xa que preciso esta figura retórica para continuar na miña alocución xa que dí a costumbre que si se usa algo prestado dun amigo atraese a felicidade para o futuro dos noivos. Manuel Antonio e Elena, Elena e Manuel Antonio prestámosvos toda a nosa felicidade para que a disfrutedes no futuro e que lembredes este acto como tanta ledicia como vos desexamos, agardo, todos.
Algo azul, algo azul, si vexo algo azul, pero dame que sabendo quén oficiou a cerimonia e de qué partido son estos páxaros non fai falla advertir azul por tódalas partes.
O que si me vou a permitir unha licencia e deixar a nosa lingua para expresar algo que é bastante común nestos actos e con esto remato:

VIVAN LOS NOVIOS.

NUEVOS REPUBLiCANOS

2011-06-29T11:35:00.000-07:00

Por razóns obvias, este mércores asistín a unha comunicación que daba o Catedrático de Dereito Constitucional da UDC, Javier Ruipérez Alamillo na Casa Museo Casares Quiroga, na cidade da Coruña.
O balbordo que está montando a mobilización do 15-M, arredor de cuestións esenciais da vida democrática fai que non estea de máis que alguén ilustrado che amose qué é o que se dí na literatura política, de agora de antes, sobre a crise dos partidos, a parlamentarismo e as eivas que se lle atopan a nosa virxinal democracia.
O concepto República semella ser un punto de encontro de distintas sensibilidades que está a promover a rexeneración democrática, e a reclamar a real separación de poderes do Estado, hoxe enfangados nun entramado moi difícil de dixerir, e que pon as miras na Revisión Constitucional.

ARDE LVCVS

2011-06-07T12:34:00.001-07:00

Seica a xente xa se está preparando

DiAZ FUENTES

2011-05-31T10:36:00.000-07:00

Esta fin de semán, Sarria estivo de loito. Faleceu un fillo distinguido da vila sarriá, Antonio Diaz Fuentes.
Antonio ademáis de avogado, foi un grande político galego, diputado en Cortes, redactor dalgún capitulo da constitución e un bon analista do texto constitucional.
Debeu ser aló polos primeiros 60 cando estaba meu padriño Jaime Ceide, recién ordenado curiña, no seu primeiro destino en Sarria cando coñecín a Antonio -Toñito- pero son lembranzas moi difusas, que logo confirmei.
Xa na transición asistimos a algunha xuntanza de avogados, convocados polo noso Decano, Pedro González, e xa se distinguía pola súa clarividencia e intelixencia. Fíxose un sitio acarón de Rosón na UCD e foi diputado por Lugo, e despois o primeiro Presidente de Coalición Galega no ano 84, no que coincidin xa como militante.
Lembro as reunións na súa casa en Sarria para que non se apoiara a moción de censura contra Albor e os artigos de prensa nos que argumentaba que había que xuntarnos todos contra do socialismo de González e Guerra.
Aillouse en Sarria, fíxose un avogado exquisito e especialista en algunhas materias do Dereito Civil Galego, -Montes veciñais mán comun, herencias e deslindes, o que lle valeu para ser membro de número da Academia Galega de Xurisprudencia. Era un articulista extenso e inmenso e un orador de categoría no foro e tamén fora del.
Fai anos mandoume xa fai nos un libriño que lle presentei en Lugo, no que falaba de Contos de pueblo, Contos de Sarria e téñolle por ler Un galego na Corte do Rei Sabio que me deu na última visita que lle fixen acompañando a Iván López para facer unha candidatura do PARTIDO GALEGUISTA en Sarria nas municipais de 2007.

ENTRE HORTAS E PORTAS

2011-05-27T11:23:00.000-07:00

Este día 3 de Xuño na Galería Sargadelos será presentado o libro " Entre hortas e portas" de Xosé Manuel González.

MUSiCA DO CORPUS

2011-05-18T13:46:00.000-07:00

Nestes días en Lugo estamos de Noraboa con tanta e tan boa música. Disfrutemos.

LOiS PEREiRO

2011-05-17T04:00:00.000-07:00

Coñecín a Lois Pereiro, nunha disctoeca, onde senón, cando Radio Océano actuou en Studio 3 de Lugo, cando fixemos a presentación da Revista CON TODO LUGO DE DETALLES. Era o irmán ionqui de Rötring e a verdade non lle facíamos demasiado caso. Meu irmán si que o coñecía das visitas o Carqueixo e os seus comentarios era que era "un tipo legal". Co tempo e xa en Coruña, coincidín con el na presentación dalgún número de La Naval, no que participei e nun Concerto de Radio Océano en Vialba nas festas do verán no que nos fixemos unhas fotos con Maite Debesa, Honorio e con Nazaret López que por aí teñen que andar.
Souben do seu pasamento por ser irmán moito máis tarde na presentación que éste fixo en Sargadelos dun libro sobre Cuiña, e hoxe se lle adica o día das Letras Galegas.

As letras das cancións adapatadas da súas poesías non teñen desperdicio, son o suficientemente desgarradoraas como para anotalas e esta foi unha das que recitei na súa honra no recital da Feira do Libro de Lugo

Sigo os pasos do sangue no meu corpo
e coa unlla do meu dedo máis firme
abro un sulco vermello en media lúa
na vea que me acolle tan azul

Narcisismo
narcisismo...

LEVANTE, UN ANO MAiS

2011-04-28T10:16:00.000-07:00

Cunha climatoloxía daquela maneira, un ano máis Levante é moito. A mesa redonda, os amigos sorrindo, unhas veladas cheas de emoción e a promesa de voltar, e que a amizade e iso, meus

CARTA DE JAViER SiCiLiA

2011-04-10T05:01:00.000-07:00

El brutal asesinato de mi hijo Juan Francisco, de Julio César Romero Jaime, de Luis Antonio Romero Jaime y de Gabriel Anejo Escalera, se suma a los de tantos otros muchachos y muchachas que han sido igualmente asesinados a lo largo y ancho del país a causa no sólo de la guerra desatada por el gobierno de Calderón contra el crimen organizado, sino del pudrimiento del corazón que se ha apoderado de la mal llamada clase política y de la clase criminal, que ha roto sus códigos de honor.

No quiero, en esta carta, hablarles de las virtudes de mi hijo, que eran inmensas, ni de las de los otros muchachos que vi florecer a su lado, estudiando, jugando, amando, creciendo, para servir, como tantos otros muchachos, a este país que ustedes han desgarrado. Hablar de ello no serviría más que para conmover lo que ya de por sí conmueve el corazón de la ciudadanía hasta la indignación. No quiero tampoco hablar del dolor de mi familia y de la familia de cada uno de los muchachos destruidos. Para ese dolor no hay palabras –sólo la poesía puede acercarse un poco a él, y ustedes no saben de poesía–. Lo que hoy quiero decirles desde esas vidas mutiladas, desde ese dolor que carece de nombre porque es fruto de lo que no pertenece a la naturaleza –la muerte de un hijo es siempre antinatural y por ello carece de nombre: entonces no se es huérfano ni viudo, se es simple y dolorosamente nada–, desde esas vidas mutiladas, repito, desde ese sufrimiento, desde la indignación que esas muertes han provocado, es simplemente que estamos hasta la madre.

Estamos hasta la madre de ustedes, políticos –y cuando digo políticos no me refiero a ninguno en particular, sino a una buena parte de ustedes, incluyendo a quienes componen los partidos–, porque en sus luchas por el poder han desgarrado el tejido de la nación, porque en medio de esta guerra mal planteada, mal hecha, mal dirigida, de esta guerra que ha puesto al país en estado de emergencia, han sido incapaces –a causa de sus mezquindades, de sus pugnas, de su miserable grilla, de su lucha por el poder– de crear los consensos que la nación necesita para encontrar la unidad sin la cual este país no tendrá salida; estamos hasta la madre, porque la corrupción de las instituciones judiciales genera la complicidad con el crimen y la impunidad para cometerlo; porque, en medio de esa corrupción que muestra el fracaso del Estado, cada ciudadano de este país ha sido reducido a lo que el filósofo Giorgio Agamben llamó, con palabra griega, zoe: la vida no protegida, la vida de un animal, de un ser que puede ser violentado, secuestrado, vejado y asesinado impunemente; estamos hasta la madre porque sólo tienen imaginación para la violencia, para las armas, para el insulto y, con ello, un profundo desprecio por la educación, la cultura y las oportunidades de trabajo honrado y bueno, que es lo que hace a las buenas naciones; estamos hasta la madre porque esa corta imaginación está permitiendo que nuestros muchachos, nuestros hijos, no sólo sean asesinados sino, después, criminalizados, vueltos falsamente culpables para satisfacer el ánimo de esa imaginación; estamos hasta la madre porque otra parte de nuestros muchachos, a causa de la ausencia de un buen plan de gobierno, no tienen oportunidades para educarse, para encontrar un trabajo digno y, arrojados a las periferias, son posibles reclutas para el crimen organizado y la violencia; estamos hasta la madre porque a causa de todo ello la ciudadanía ha perdido confianza en sus gobernantes, en sus policías, en su Ejército, y tiene miedo y dolor; estamos hasta la madre porque lo único que les importa, además de un poder impotente que sólo sirve para administrar la desgracia, es el dinero, el fomento de la competencia, de su pinche “competitividad” y del consumo desmesurado, que son otros nombres de la violencia.

De ustedes, criminales, estamos hasta la madre, de su violencia, de su pérdida de honorabilidad, de su crueldad, de su sinsentido.

Antiguamente ustedes tenían códigos de honor. No eran tan crueles en sus ajustes de cuentas y no tocaban ni a los ciudadanos ni a sus familias. Ahora ya no distinguen. Su violencia ya no puede ser nombrada porque ni siquiera, como el dolor y el sufrimiento que provocan, tiene un nombre y un sentido. Han perdido incluso la dignidad para matar. Se han vuelto cobardes como los miserables Sonderkommandos nazis que asesinaban sin ningún sentido de lo humano a niños, muchachos, muchachas, mujeres, hombres y ancianos, es decir, inocentes. Estamos hasta la madre porque su violencia se ha vuelto infrahumana, no animal –los animales no hacen lo que ustedes hacen–, sino subhumana, demoniaca, imbécil. Estamos hasta la madre porque en su afán de poder y de enriquecimiento humillan a nuestros hijos y los destrozan y producen miedo y espanto.

Ustedes, “señores” políticos, y ustedes, “señores” criminales –lo entrecomillo porque ese epíteto se otorga sólo a la gente honorable–, están con sus omisiones, sus pleitos y sus actos envileciendo a la nación. La muerte de mi hijo Juan Francisco ha levantado la solidaridad y el grito de indignación –que mi familia y yo agradecemos desde el fondo de nuestros corazones– de la ciudadanía y de los medios. Esa indignación vuelve de nuevo a poner ante nuestros oídos esa acertadísima frase que Martí dirigió a los gobernantes: “Si no pueden, renuncien”. Al volverla a poner ante nuestros oídos –después de los miles de cadáveres anónimos y no anónimos que llevamos a nuestras espaldas, es decir, de tantos inocentes asesinados y envilecidos–, esa frase debe ir acompañada de grandes movilizaciones ciudadanas que los obliguen, en estos momentos de emergencia nacional, a unirse para crear una agenda que unifique a la nación y cree un estado de gobernabilidad real. Las redes ciudadanas de Morelos están convocando a una marcha nacional el miércoles 6 de abril que saldrá a las 5:00 PM del monumento de la Paloma de la Paz para llegar hasta el Palacio de Gobierno, exigiendo justicia y paz. Si los ciudadanos no nos unimos a ella y la reproducimos constantemente en todas las ciudades, en todos los municipios o delegaciones del país, si no somos capaces de eso para obligarlos a ustedes, “señores” políticos, a gobernar con justicia y dignidad, y a ustedes, “señores” criminales, a retornar a sus códigos de honor y a limitar su salvajismo, la espiral de violencia que han generando nos llevará a un camino de horror sin retorno. Si ustedes, “señores” políticos, no gobiernan bien y no toman en serio que vivimos un estado de emergencia nacional que requiere su unidad, y ustedes, “señores” criminales, no limitan sus acciones, terminarán por triunfar y tener el poder, pero gobernarán o reinarán sobre un montón de osarios y de seres amedrentados y destruidos en su alma. Un sueño que ninguno de nosotros les envidia.

No hay vida, escribía Albert Camus, sin persuasión y sin paz, y la historia del México de hoy sólo conoce la intimidación, el sufrimiento, la desconfianza y el temor de que un día otro hijo o hija de alguna otra familia sea envilecido y masacrado, sólo conoce que lo que ustedes nos piden es que la muerte, como ya está sucediendo hoy, se convierta en un asunto de estadística y de administración al que todos debemos acostumbrarnos.

Porque no queremos eso, el próximo miércoles saldremos a la calle; porque no queremos un muchacho más, un hijo nuestro, asesinado, las redes ciudadanas de Morelos están convocando a una unidad nacional ciudadana que debemos mantener viva para romper el miedo y el aislamiento que la incapacidad de ustedes, “señores” políticos, y la crueldad de ustedes, “señores” criminales, nos quieren meter en el cuerpo y en el alma.

Recuerdo, en este sentido, unos versos de Bertolt Brecht cuando el horror del nazismo, es decir, el horror de la instalación del crimen en la vida cotidiana de una nación, se anunciaba: “Un día vinieron por los negros y no dije nada; otro día vinieron por los judíos y no dije nada; un día llegaron por mí (o por un hijo mío) y no tuve nada que decir”. Hoy, después de tantos crímenes soportados, cuando el cuerpo destrozado de mi hijo y de sus amigos ha hecho movilizarse de nuevo a la ciudadanía y a los medios, debemos hablar con nuestros cuerpos, con nuestro caminar, con nuestro grito de indignación para que los versos de Brecht no se hagan una realidad en nuestro país.

Además opino que hay que devolverle la dignidad a esta nación.

COCiDO EN GRES

2011-01-23T12:28:00.000-08:00

Desta vez o cocido invernal fixémolo en Gres, a cabalo entre Boqueixón e Vila de Cruces, ca testemuña inmóvil da Ponte Ledesma que voa sobre o Ulla. Máis abrigados do normal, máis animosos que no verán, pero desesperados por que xa non poden fumar -pobriños- no comedor.

CONGRESO DE ECONOMiA

2010-12-20T07:37:00.000-08:00

Hoxe pola mañán celebrouse o 85 cabodano dun Congreso de Economía que tivo lugar en Lugo no ano 1.925, o que asistiron sobranceiros persoaxes da Galicia de principios de século -pasado-.
Vicente Risco ten falado e escribido sobre daquel Congreso no tivo ocasión de formular diante dos rexionalistas galegos as primeiras liñas sobre o proxecto de Autonomía de Galicia que abrollou no Título II do Estatuto do 36, e que a día de hoxe se poden reproducir sen nengún problema.
O resumo do Congreso e que van oitenta anos perdidos.

A GALiCiA INViSiBLE

2010-12-16T02:29:00.000-08:00

Asistir a un acto no que interveña Antonio Reigosa é unha delicia, e moito máis se é para a presentación dun libro de seu. Onte na xa obrigada Galería Sargadelos do insuperable Suso, diante de moitos amig@s presentousenos unha Guía da Galicia Invisible, que fala de asulagamentos, afondamentos, soterramentos,evaporacións, mitos e lendas xeográficas que recolle Antonio e ilustra Noemi López, con esa xa tan peculiar visión do invisible.
Manolo Bragado por Xerais fixo a introducción e xustificou a edición desta preciosidade pros sentidos

A CADEiRA BALEiRA

2010-12-10T11:25:00.000-08:00

Fai uns momentos celebrouse o acto máis cerimonioso da entrega dos Premios Nobel e había unha cadeira baleira.
A estas alturas non debía aceitarse que se fìxese unha entrega dun Premio Nobel pola Paz a unha persoa que non poida asistir. Todos deberíamos rebelarnos, rachar as relacións políticas, comerciais e todo tipo de intercambio co país que non respecte os Dereitos Humamos, esos dereitos tan pouco humanos.
Pero a miña queixa non só è de que non hai un boicoteo contra o Estado Chinés que non accede a que Liu Xiaobo asista a recibilo galardón que con grande honra mereze, senón que pola contra houbo quén por pánico a perdela cobertura "politica" chinesa anuncia a súa negativa a asistir.
Estes non teñen medo as represalias e se todos sabemos que as ditaduras se protexen e se encobren entre elas tamén sería bo que saibamos e anunciemos cales son os estados dos que non se pode esperar ren.
China, Afganistán, Arabia Saudí, Colombia, Cuba, Egipto, Filipinas, Irak, Irán, Kazajistán, Marrocos, Pakistán, Rusia, Serbia, Sudán, Túnez, Ucrania, Venezuela e Vietnam.
En cantos destes estados totalitarios hai elecións regularmente?, en cantos deles unha vida e unha insignificancia?, en cantos deles eu podería escribir esto que plasmo con moita rabia?, cantos de nós subscribirìamos a Carta 08 cos ollos pechados?.

TEXTURAS NO AR

2010-12-10T11:18:00.000-08:00

Sesé Mata amosa na novísima sáa

JAZZ EN LUGO

2010-11-14T12:57:00.000-08:00

Xa levamos unhos días con un dos acontecimientos nos que Lugo é acolledor. A música jazz, esa mistura de ritmo e virtuosismo, extraña para as nosas contornas enche de notas cálidas este outono. Haberá sucesos importantes, actuacións memorabeis das que vos terei informado. O programa en http://www.jazzlugo.com/.

REAL ACADEMiA GALEGA

2010-10-27T02:03:00.000-07:00

O domingo por estas datas sempre e impulsado polas Asociacións do Val de Láncara faise entrega dos Premios Ramón Piñeiro que este ano recaeu na Real Academia. Foi un acto bonito, ben pensado, ca asistencia como sempre de xente do Concello e arredores, moitos Académicos co seu Presidente, Ferrín, a cabeza.
A ponte de Carracedo foi testemuña calada dun acto reivindicativo da nosa lingua, significando que D. Xusto Beramendi fixo un monumento literario na súa intervención da importancia e avatares da Real Academia Galega.
Ten moita coña que Luis Méndez Ferrín recibira o premio Ramón Piñeiro, seu amigo, dixo. Non hai millor cousa para que as xenreiras se esquezan que o paso do tempo

CANCRO DE MAMA

2010-10-19T09:49:00.000-07:00

Hoxe Lugo celebrou dunha maneira singular o día do Cancro de Mama. Aproveitando a commemoración da declaración de Muralla, Patrimonio da Humanidade, encitouse todo o seu adarve cunha cinta rosa e púxoselle na Mosqueira unha bonita paxariña.

AS SAN LUCAS

2010-10-18T05:07:00.001-07:00

Este domingo achegueime a Mondoñedo e disfrutei dunha feira de moitos séculos. Sempre agardas a sorpresa de atopar a D. Alvaro.

DENSO RECENDO A SALGADO

2010-10-15T12:56:00.001-07:00

SAN FROiLAN 2010

2010-09-26T03:25:00.000-07:00

As barracas, os manteiros e os altofalantes das tómbolas dan a benvida a cidade en festas.

PATRiCiA LEWiS

2010-09-24T11:48:00.000-07:00

Algún día terá que parar esta barbarie. Nin se lle ocorra a ninguén máis pedirme a firma contra calquera carallada, se seguimos a matar mulleres e homes indefensos. Si consentimos que no nome da civilización se executen persoas, somos unhos malnacidos. Ide a merda.

ViCTOR DE CEA

2010-08-16T12:31:00.000-07:00

NAS MAREAS MAIS VIVAS DE AGOSTO
VICTOR DE CEA CUMPRE 44 ANOS.
OS CATIVOS, ROSA, JAVI, ARTURO, TONECHO E AS NOSAS DONAS
UNHA CEA DAS DE VERDÁ

PACO MARiÑO

2010-08-13T14:22:00.000-07:00

SÁLVORA

2010-08-05T08:16:00.000-07:00

O meu amigo Arume diría que Sálvora é un nome dunha illa italiana. Os meus fillos dirían que é un renglón dunha cantiga que dende pequenos tararearon no coche para que seu pai non se durmira, pero a realidade supera tódolos exemplos. Nestes días de moita calor e de luscos e fuscos interminables bon é rendirlle unha homenaxe a raíña de Arousa.

NO CARREiRO CON ISABEL E CHiQUi

2010-08-01T04:57:00.000-07:00

Este sábado, ca silueta de Sálvora dende o Carreiro, estivemos celebrando con Isabel e Chiqui que levan vintecinco anos xuntos. Houbo karaoque do Ché, despelote de César e estriptís de Carlos o son de Joe Cocker. Que ben entraba o Campillo reserva especial co paté de Sofía. Un pouquiño más tarde chegou Paula que trouxo o cartel da festa. Cas luces de Aguiño e Ribeira na outra banda, o sol tiznando de corres roxizos o horizonte escomeza o Agosto de calor.

SANTiAGO 2010

2010-08-01T04:48:00.000-07:00

Este día do Patrón sempre lles fago polbo aos amigos e pasa por ser a primeira leria estival. O cefalópodo- Iago para máis señas- coceo decentemente, os cachelos sobraron e o viña Salceda foi o nexo entre a apertura e as gargalladas. Ola verán, ola amigos.
A imaxe é un cartel de Paula.

MACíAS

2010-07-19T04:51:00.000-07:00

Coñecin a Xosé Lorenzo Macías en Pedras Negras fai unhos vinte anos. O seu estudio era o meu refuxio despois de aturar os fillos e algunha que outra noite de farra. Daquela Macías ainda non chegara o expresionismo costumista no que ultimamente se instalou, daquela era a figura chea de cores, moi vivos a que arrecía dos seus cadros.
Dende sempre o considerei máis amigo que artista polo que accedía a que o criticara, pero sempre me ensinaba os seus créditos. Nova Iorke, Paris, Londres, Compostela, Madrid, Barna, todo vendido. Agora que se marchou poderei apreciala súa obra, a meniña velasqueña ca que me obsequiou un día de Santiado do século pasado e pensar que non me deu tempo a dicirlle que non lle perdoaba que me gañara o tenis. Vaia por Macías logo, ata sempre, amigo.
Aquí o coñeceredes http://www.maciasarte.com/

ARDE LVCVS

2010-06-25T14:45:00.000-07:00

Hoxe escomeza o Arde Lvcvs, benvidos.

O PAZO DAS MUSAS

2010-06-25T01:07:00.000-07:00

Compartín dende o principio con Antonio Reigosa e os seus compañeiros do Museo, a idea de facer unha revista oral. Así, xa dende o primeiro acto, o número 0 de principios do 2005, tódolos xoves final de mes e de estación, temos unha convocatoria cultural no refectorio do Convento de San Francisco da Praza da Soedade de Lugo.
Trátase dunha mistura na que os convidados cantan, relatan, recitan, expoñen, ou contan en exposicións curtas sen espacios baleiros como se fose unha revista gráfica en papel pequenos retallos da súa obra, ou especialidade.
Lembro especialmente a intervención de Dario Xohan Cabana, na que tamén intervín eu e a de Xosé Manuel Gonzalez -Saavedra, pros amigos-, unha delirante exposición de Paco Pestana e os impresionantes Mini e Mero na última.
Este diploma que aparece na imaxe é un recoñecemento a fidelidade e a asistencia. Foi un pracer.

GAZA

2010-06-03T02:04:00.000-07:00

Remíteme Dario Xohán Cabana un texto da Organización Avaaz, que sería conveniente botarlle unha ollada a quén lle poida interesar.

A DiSTOPiA DE GRiAL PARGA

2010-05-27T14:59:00.000-07:00

Na sá do Colexio de Arquitectos de Lugo, Grial Parga achegounos a súa teoría da distopía, a utopía dos pesimistas, o futuro horribilis que no Século XX se presumía cheo de benestar e de sobranceiras riquezas que o presente se ocupou de ir desmontando. Charla amena para tan interesante postura vital

AS UVAS NA SOLAiNA

2010-05-25T12:07:00.000-07:00

Hoxe Marcos Valcárcel deu por concluído a súa andaina co blog AS UVAS NA SOLAINA. Ainda non temos perspectiva do que supuxo para moitos de nós esa bitácora pero eu podo asegurar que na cultura galega hai un antes e un despois das UVAS.

SUSO DE SARGADELOS

2010-05-15T17:10:00.000-07:00

Hoxe estivemos con Quico de Sargadelos.

LEVANTE

2010-04-19T04:23:00.000-07:00

Hai unha cita que é dificil saltarse. Non é o mar, nin a calor, son os amigos, estos amigos.

P.D. Hai que algo que non muda da foto do ano pasado: Que Arantxa segue a estar negra

CASTELAO NO MUSEO

2010-04-14T14:11:00.000-07:00

Hoxe inaugurouse no Museo unha exposición necesaria de Castelao en Lugo, que baixo o título "A derradeira lección do mestre", amosa unha antoloxía do artista de Rianxo.

BENViDA A PRiMAVERA

2010-03-22T05:40:00.000-07:00

Despois de tanta neve, de tanto frío, de tanta auga de Deus, semella que saiu o sol para non marchar. O calendario ser sen unha cencia exacta indica que entrou a primavera, e a natureza que deso entende moito máis do que nós pensamos tamén sabe que chegou. Mirade o magnolio do xardín.

RESOLUCiON DO PARLAMENTO EUROPEO SOBRE CUBA

2010-03-11T14:10:00.000-08:00

O Parlamento Europeo,

- Vistas as súas anteriores resolucións sobre a situación en Cuba, en particular as Resolucións de 17 de novembro de 2004, 2 de febreiro de 2006 e 21 de xuño de 2007,
- Vistas as súas anteriores resolucións sobre os informes anuais da situación dos dereitos humanos no mundo en 2004, 2005, 2006, 2007 e 2008, e a política da Unión en material de dereitos humanos,
- Vista a Resolución, do 14 de decembro de 2006, sobre un mecanismo de seguimento do Premio Sájarov 1,
- Vista a Declaración da Presidencia do Consello, do 14 de decembro de 2005, sobre as Damas de Branco, así como as anteriores Declaracións, de 26 de marzo de 2003 e 5 de xuño de 2003, sobre a situación en Cuba,
- Vista a Posición Común do Consello 96/697/PESC, adoptada o 2 de decembro de 1996 e actualizada periodicamente,
- Vistas as Conclusións do CAGRE, do 18 de xuño de 2007, de xuño de 2008 e do 15 de xuño de 2009, sobre Cuba, Vistas as declaracións do voceiro de Catherine Ashton, Alta Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade e Vicepresidente da Comisión, e do Presidente do Parlamento sobre o falecemento en Cuba do preso político e preso de conciencia Orlando Zapata,
- Visto o artigo 110, apartado 4, do seu Regulamento.

A. Considerando que a protección da universalidade e indivisibilidade dos dereitos humanos, incluídos os dereitos civís, políticos, económicos, sociais e culturais, segue sendo un dos principais obxectivos da Unión Europea.

B. Considerando que ducias de xornalistas independentes, disidentes pacíficos e defensores dos dereitos humanos, membros na súa maioría da oposición democrática, seguen en prisión en Cuba por exercer os dereitos fundamentais de libre expresión e de reunión,

C. Considerando que o Parlamento concedeu en 2005 o Premio Sájarov á liberdade de conciencia ás Damas de Branco; que a negativa das autoridades cubanas a permitir as Damas de Branco que acudisen á sede do Parlamento Europeo para recibir o seu galardón, viola un dereito humano fundamental, é dicir, o dereito a saír e entrar do propio país, recollido na Declaración Universal de Dereitos Humanos,

D. Considerando as xestións realizadas polas institucións comunitarias en favor da liberación e un trato humanitario cara aos presos políticos e de conciencia en Cuba,

E. Considerando que a morte de Orlando Zapata Tamayo, -a primeira vez en case corenta anos en que un activista cubano morreu a consecuencia dunha folga de fame en protesta contra abusos do Goberno- se interpretou como un serio retroceso dos dereitos humanos en Cuba e deu lugar a unha onda de protestas a nivel internacional, así como ao inicio de folgas de fame por outros presos políticos e disidentes cubanos,

1. Condena enerxicamente a morte evitable e cruel do disidente preso político Orlando Zapata Tamayo, acontecida tras unha folga de fame de 85 días, e expresa a súa solidariedade e as súas condolencias á súa familia;

2. Condena a detención preventiva de activistas e o intento do Goberno de impedir á familia de Orlando Zapata Tamayo celebrar os seus funerais e renderlle unha última homenaxe;

3. Deplora a ausencia de todo xesto significativo das autoridades cubanas en resposta aos chamamentos da UE e do resto da comunidade internacional en favor da liberación de todos os presos políticos e do pleno respecto das liberdades e dereitos fundamentais, en particular da liberdade de expresión e asociación política;

4. Pide ao Goberno cubano a liberación inmediata e incondicional de todos os presos politicos e de conciencia;

5. Expresa a súa preocupación pola situación dos presos políticos e disidentes que se declararon en folga de fame tras a morte de Zapata; celebra que a maioría deles a abandonasen xa pero chama a atención sobre o alarmante estado en que se encontra o xornalista e psicólogo Guillermo Fariñas, cuxa persistencia na folga de fame puidese conducir a un fatal desenlace;

6. Lamenta que non se atendesen as reiteradas demandas do Consello e do Parlamento Europeo respecto á inmediata posta en liberdade de todos os presos políticos e de conciencia, e insiste en que o encarceramento da disidencia en Cuba polos seus ideais e a súa actividade política pacífica é contrario á Declaración Universal de Dereitos Humanos;

7. Insta ao Consello e á Comisión a que se intensifiquen as medidas pertinentes para esixir a liberdade dos presos políticos e promover e garantir o traballo dos defensores dos dereitos humanos na liña do acordado polas conclusións do CRE do 8 de decembro de 2009;

8. Insta as institucións europeas a que dean apoio incondicional e alenten sen reservas o inicio dun proceso pacífico de transición política cara a unha democracia pluripartidista en Cuba.

9. Expresa a súa profunda solidariedade con todo o pobo cubano, e apóiao no seu avance cara á democracia e o respecto e fomento das liberdades fundamentais,

10. Insta á Alta Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade e á Comisaria responsable de Cooperación a que entaboen de inmediato un diálogo estructurado coa sociedade civil cubana e con aqueles sectores que apoien unha transición pacífica na illa, de acordo coas conclusións aprobadas sucesivamente polo Consello da UE, utilizando os mecanismos comunitarios de cooperación ao desenvolvemento, en particular a través da Iniciativa europea para a democracia e a protección dos dereitos humanos;

11. Encarga ao seu Presidente que transmita a presente Resolución ao Consello, á Comisión, á Presidencia rotatoria da UE, á Alta Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade, á Asemblea Parlamentaria Euro-Latinoamericana e ao Goberno e á Asemblea do Poder Popular da República de Cuba

CON ANTONiO E ANJARA NA TERRA DOS CHURRUCHAOS

2010-03-08T01:53:00.000-08:00

A imaxe é un pastel precioso que troixo Paula e que tódolos presentes asinamos como lembranza.

CUMPREANOS EN COMPOSTELA

2010-02-14T14:05:00.001-08:00

Fernando cumpriu 50 anos

A AUGA, A POESiA E A MÚSiCA

2010-02-07T06:15:00.001-08:00

AVATAR

2009-12-29T11:32:00.000-08:00

A cita de Nadal para unha sesión de cine sempre foi un antoxo familiar. Neste caso unha peli en 3D, que xa vira anunciada no metro de Paris fai meses. Admito que so escoitara falar de Avatar nun comentario radiofónico, medio durmido, e do filme iñorábao completamente todo, polo que senteime na cadeira diante da pantalla como se fose un cativo, ávido de emocións e cos ollos moi, moi abertos.
Non lembraba a sensación do 3D e o son estereofónico, e xa na primeira imaxe, onde uns técnicos ingrávidos abren e pechan os compartimentos dunha morgue chea de luz enchen de emoción o meu maxín e de sorpresa a miña face. Estaba embobado.
A acción discorre co fío dunha substitución dun reputado analista falecido por seu irmán, marine USA parapléxico, que para non ser apartado e esquecido polo sistema, bríndase a seguir na súa misión que consiste en trabar amizade cos pobladores do planeta Pandora e acadar un acordo para que deixen explotar o subsolo, rico en minerais de grande valor económico.
A misión "humanitaria", crea un ser de corpo artificial de aspecto similar os indíxenas, co cerebro dun humano que debe estar necesariamente en repouso e conectado a unha computadora que interrelaciona os dous seres, o humano e o seu Avatar, que vive a continuación a súa propia experiencia.

Entrecrúzase na misión científica,, unha encomenda militar de investigación e espionaxe, unha historia de amor e unha transformación personal, que se intue polo entreamento que ten que facer o intruso para poderse considerar un máis da tribo.
Todo sofre un cambio cando o marine, opta e razoa como un indíxena e se opón as ordes dos superiores militares e dos interesados na explotación mineira que deciden atacar e desfacer o poblado da tribo Na ´vi que dun modo completamente previsible e ca axuda de non se sabe moi ben que -A nai natureza ?- logran derrotar o exercito invasor.
Espectaculares efectos especiais, espazos abertos con horizontes inmensos e o mesmo tempo vistas sobre naturalezas vexetais moi ben conseguidas. Sen dúbida, haberá secuela.

O DíA CONTRA A SiDA

2009-12-01T14:25:00.000-08:00

Entre tantas guerras
sempre se esquezen as batallas perdidas
Vaia polos que levou a gadaña bermella
os que non están e merecían estar
Silenzo, morte e lembranzas
de meu irmán

A FEiRA DE RÁBADE

2009-11-23T12:52:00.001-08:00

Xa meu abó, Manuel Ceide, contábame que a feira de Rábade era das mellores da comarca. Eran anos nos que se levaban alimentos para traer outros para a casa que so atopaban na cidade. No comezo do inverno o vestido era un bo motivo para levar un xato o as pitas, pero Nós agora practicamente temos a feira do vintedous co motivo de xuntarnos e comelo polbo.

O ritual é sobor das tres na Cantina de Estación, unha cervexiña cunhos callos para irlle dando entrada o Rioja de turno de que Nistal lle leva a Montera. As polbeiras por turno que se garda con escrúpulo servennos os platos, non hai cachelos pero sí pan de Ousá que merca de mañán Pallín na feira e aceite virxe extra que tamén se trae de fora.

Este 22 cadrou en domingo e case nos xuntamos cincuenta para comer, rematamos a seis no Beethoven e logo no chiringuito do Nistal ata altas horas da madrugada. Longa vida os amigos, e parranda segura cos Estoupacaldeiros.

MIGUEL ANXO BASTOS NO ATENEO

2009-11-20T14:49:00.000-08:00

Hoxe na Galería Sargadelos de Lugo deu unha charla sobor do Galeguismo o Profesor Miguel Anxo Bastos, organizada polo Ateneo Galeguista.
A pesares da pouca asistencia, a comunicación foi un diáologo ameno entre a duzia de asistentes e o conferenciante

O GRELO

2009-11-05T09:42:00.000-08:00

Na derradeira Asemblea da Fundación Amigos de Galicia, que se celebrou en Maio pasado acordamos concéderlle o XXIII Grelo de Ouro ao GRUPO PESCANOVA.

Sei que a concesión terá os seus a detractores pero a mín os razoamentos que se expuxeron no seu día fixéronme pensar que era hora de que se concedera a unha empresa de fonda galeguidade como é PESCANOVA o Grelo deste ano.

Quizabes habería que dicir que non se está premiando a instalación de piscifactorías en lugares protexidos e de entornos conservables e intocables, non, éstase a recoñecer a unha empresa que está instalada nos cinco continentes, que da traballo directo a perto de 9000 persoas e que sempre se gabou de pertencer a esta terra.

O día 21 de Novembro, por tanto, en Bonaval faráselle entrega o actual presidente do Grupo Manuel Fernández de Sousa-Faro, nun acto que presidirá Nuñez Feijoó, como antes o facía Quintana, namentras foi Vicepresidente da Xunta.

Antes do acto dírase unha misa por tódolos patróns falecidos, e eu estoume acordando dos amigos, José Alonso e Victor López Villarabid, xornalistas ámbolos dous.

JAZZ EN LUGO

2009-11-03T11:09:00.000-08:00

Como sempre por estas datas, pero agora xa non tan orfos, con algunha axuda institucional pola importancia en público e artistas que asisten o Festival ten lugar nesta miña cidade unhas xornadas históricas de Jazz con maiúsculas.

Como sei que José Luís está pendiente, vaian os meus parabéns

O PARQUE ROSALIA

2009-11-03T09:34:00.000-08:00

A ASOCIACION pola defensa do Parque Rosalía ten o Concello de Lugo, nunha situación realmente embarazosa.
Pídelle que declare o parque Ben de Interese Cultural (B.I.C) co cal paraliza a construción que se está a facer nas Costas do Parque.
E o Concello co Alcalde a cabeza asume a declaración sempre que sexa a Xunta de Galicia a que apande ca indemnización astronómica que haberá que darlle a promotora.
Veremos en qué queda a cousa

iN MEMORiAN

2009-07-31T01:16:00.000-07:00

Cando xa o verán está mediado, sempre ten que pasar algo que nos encha de noxo. Dúas mortes inútiles nesta longa carreira de sinrazón e abismo. Non nos poderán matar a todos.

ARDE LVCVS

2009-06-27T03:16:00.000-07:00

Nesta fin de semana, non sei que pasa en Lugo. A tódolos cristianos lles deu por vestirse de romanos

BiLLiE JEAN

2009-06-25T14:43:00.000-07:00

Moi cedo escoitei que morrera Michael Jackson, aproveitaron para pór algunha canción do seu repertorio, pero non puxeron Billie Jean.
O parecer o que relata o bon do Michael foi algo que lle pasou realmente, e dicir, que unha muller lle quixo facer crér que o fillo que estaba esperando era do cantante e que incluso tivo un xuizo no que se fixeron probas de A.D.N. para descartar a paternidade.
Nunha edición limitada do Thriller, xa neste século, hai unha versión distinta da que maqueou Quincy Jones para o albúm que da gusto escoitala, xa que un decátase como se vai facendo unha canción, os seus arreglos, a sucesión de matices na voce e o ritmo, o trepidante ritmo deste himno das pistas de baile.
Non teño en moita estima o falecido dende que saíron as novas que o acusaban de pederastia, pero contan os que algunha vez acudiron a un concerto seu os acordes de Billie Jean están nas caixas de ritmo das mesas de són durante todo o espectáculo.

Billie Jean is not my lover

iRMÁN VERÁN

2009-06-21T14:05:00.000-07:00

Hoxe escomeza o verán

O LiBRO DOS AMiGOS

2009-06-19T10:15:00.000-07:00

Onte en Ourense, no Liceo, segunda casa de Marcos Valcárcel, entregóuselle o nomeamento de socio de honra e aproveitouse para presentalo libro dos Amigos de Marcos, unha preciosa obra de 250 aportacions doutros tantos autores. A edición moi cuidada, consta de orixinais tanto literarios como plásticos.
O acto que foi presentado polo Presidente da institución foi moi emotivo e caloroso. Monxardín representounos a todos os que colaboramos no libro. Este collage de arriba*, que vos amoso, foi a miña achega.

* Grazas, anónimo

SiRO NO CiRCULO DAS ARTES

2009-06-15T14:44:00.000-07:00

Hoxe tocoulle a Lugo. O noso irrepetible Siro, troixonos tamén a exposición que montou co gallo da adicación das letras galegas a un moi grande amigo seu, Ramón Piñeiro.
Sempre tan tímido, ca mirada picara e viva, este ferrolán bo e xeneroso deunos a súa visión de D. Ramón con quén tivo unha grande relación de amizade, dende o Partido Galeguista ata Realidade Galega.
A mostra son caricaturas as máis delas xa coñecidas e recoñecidas, e lenzos esporádicos que expresaban cadanseu momento unha mostra de admiración polo mestre e amigo.
Nun intre do seu relatorio, expreseille máis tarde a Siro, a Benxamín Casal e a Xulián Parga que sentín o espiritú do de Láncara zumbando moi mainiño, case impreceptible polo salón rexio do Circulo, sensación que me confirmaron con desacougo e complicidade, xa que fai anos estiveramos todos xuntos nese mesmo entorno.
Ademais do Alcalde, Orozco, falaron o comisario da exposición e tamén Anxo Lorenzo que tivo unhas palabras para Siro, Piñeiro e o trance polo que esta a pasar.

MARCOS VALCÁRCEL, VOZ DE LIBERDADE

2009-05-24T03:12:00.000-07:00

O venres pola tarde no Hostal dos Reis Católicos de Compostela, fíxoselle entrega a Marcos Valcárcel da distinción que Clube Pen de Galicia, lle concedera na súa última xuntanza.
Alí estabamos moitos dos que apreciamos tanto a persoa como a labor intelectual e cultural de Marcos, e como xa hai constancia periodística dabondo direi que me gustou o discurso de Tosar, Presidente do PEN, claramente reivindicativo neste momento en que disque hai un problema ca lingua, a presencia de Anxo Lorenzo, Director Xeral de Política Linguistica que terá que capear o temporal como sexa, e que aludíu a un Documento que a modo de Manifesto elaborarán o amigo Marcos e Afonso Monxardín no ano 2006, Falamos Galego, en positivo, que considera básico para entender o dilema prantexado.
Ocupámonos persoalmente de saudar a Anxo e amosárlle o apoio que precise nesta, insistimos, empresa na que está embarcado e que todos queremos que se solvente dun modo indoloro.
Como dende Ourense xa viñeran acompañando a Marcos, Monxardín e Trebolle, tamén houbo xuntanza dalgúns dos que como din somos o núcleo duro das Uvas da Solaina.
Despois en plena festa da Ascensión dimos unha voltiña pola Ferradura.

DiA DAS LETRAS 2009

2009-05-19T12:20:00.000-07:00

Eu estiven en Láncara e me parece que con iso está todo dito

iNCiSiÓNS

2009-05-06T01:00:00.000-07:00

Onte, martes, inaugurouse na Sá de Exposicións do Pazo de San Marcos unha orixinal mostra de gravados que os artistas lugueses máis representativos fixeron co galo do 75 aniversario da fundación do Museo de Lugo.
Nunha técnica distinta a súa habitual a verdade é que os artistas son recoñecibles pola súa obra.
As figuras femininas de Santiago Catalá, o colaxe de Xermán Refojo, as paisaxes urbanas de Prada ou de Guerreiro. Os seres de Honorio e a memoria de Alejandro Carro, como dicía, refrexan o gran nivel que están acadando os artistas lugueses.
Teño que recoñecer que a miña debilidade é Macía e neste caso cumpriu.
Noraboa para todos e tamén para Ignacio López, o responsable, que nestes casos non sei se será que ten máis aplausos que levar, polo traballo que imaxino fixo por ter que lear con todos estes para que cumpriran os prazos de presentación.

SEMANA DA MUSiCA DO CORPUS

2009-04-17T03:00:00.000-07:00

Ten xa tradición dabondo en Lugo, que polas festas do Corpus, se faga unha semana de música, que neste ano toca a XXXVII.
Aínda que seguimos sen auditorio, os actos vanse celebrar nos actuais lugares máis axeitados, e dicir, na Igrexa de San Pedro aquelas actuacións onde predomina a corda e precisa dunha sonoridade especial, o Circulo das Artes para a opera e os coros, e as execucións virtuosas ou de instrumentos magníficos que se farán no local de Caixa Galicia que tamén participa na promoción da semana.
O concerto inaugural de música sacra de Haendel o 24 de Abril promete, e as participacións dos coros da Universidade de Santiago e do cuarteto de cordas da Real Filharmonia de Galicia son fitos dos que haberá que facer algunha reseña.

LEVANTE

2009-04-16T07:59:00.000-07:00

Naide poderá negar que as mellores cousas chegan case por casualidade. Si, dese modo foi que hai anos, decidimos achegarnos a Levante na Semana Santa, a unhas desas cidades que a un xamais se lle ocorriría ir voluntariamente no estío.

Chegamos, ollamos, disfrutamos e voltamos cada ano. No capitulo de agradecimentos, primeiro a familia e logo os amigos, todos os que están na foto, diante dun local recén estreado.
So mirar para vós, xa esbozo unha sorrisa.

Inork ezin du ukatu gauzarik onenak ia kasualitate hutsak direla. Eta horrela gertatu zen aspaldi, Aste Santuan borondatez udan inori bururatuko ez litzaiokeen hiri batera, Levantera, joatea erabaki genuenean.
Horrela bada, heldu, ikusi, gozatu eta urtero itzultzen gara. Eskerrak emateko orduan, lehenengo familiari eman behar dizkiot, eta gero lagunei, ireki berria zen lokal baten aurrean ateratako argazkian agertzen diren guztiei.
Zuei begiratzeak irribarrea eginarazten dit.

Nadie podrá negar que las mejores cosas llegan casi por casualidad. Si, de ese modo fue que hace años, decidimos acercarnos a Levante en Semana Santa, a una de esas ciudades que a uno jamás se le ocurriría ir voluntariamente en el verano.
Llegamos, vimos, disfrutamos y volvemos cada año. En el capítulo de agradecimientos, primero a la familia y luego a los amigos, todos los que están en la foto, delante de un local recién estrenado.
Solo mirar para vosotros ya esbozo una sonrisa.

XORNADAS SOBRE RAMON PIÑEiRO

2009-03-24T03:57:00.000-07:00

Onte, nun acto solemne, inauguráronse na Diputación unhas xornadas sobre Ramón Piñeiro que se fan baixo a dirección da Fundación Carlos Casares. Son as primeiras que se fan no ano de Piñeiro, ainda que deben ser para xubilados e pensionistas xa que hai moitas comunicacións que son pola mañán.
Na primeira xornada, celebrarónse as comunicacións de Carlos Barros a que non puiden asistir por cuestións profesionais, pero sí a de Justo Beramendi, que tratou sobre a relación que houbo entre Ramón Piñeiro e o nacionalismo galego. Foi moi amena, como case sempre son as do profesor Beramendi, que sintetiza catro etapas na vida política do de Láncara, unha primeira nacionalista, ata a guerra civil, unha galeguista militante ata a fundación de Galaxia, unha terceira de compromiso cultural e finalmente a do afastamento do galeguismo militante e do nacionalismo.
Pola tarde, co tema da saudade como fío, Carlos Fernández, tamén dun modo profesoral e pedagóxico expresounos a metáfora que Piñeiro usou do termo saudade como Galicia, como expresión política e filosófica do país. Achegou datos sobor da especialización dos homes de Galaxia e dos cometidos que lles ía encargando Ramón Piñeiro como piares de Galicia, a Paisaxe, o Lirismo, a Saudade e o Humor, que foron amplamente tratados tamén nos cadernos de Grial.

NEVADAS E HUMiDADES

2009-02-07T04:08:00.000-08:00

Dicía hai días que chegara o inverno, pero non adiviñaba que fora ca crudeza que veu. Facía tempo que non había neve permanente nos tellados, e que os paxariños non andiveran polo xardín a diario. A chuvia e grosa e permanente, e so descansa para dar paso o copo de neve e o grau de xeo. A friaxe tamén inhibe as ganas de escribir, de relacionarte, de comentarte, pensando que o outro bastante ten enriba. Agora mismo está saíndo unha raioliña de sol, e a calor que transmite e a claridade que trae agradécese, pero negros nubarróns están esperando para saltar encima do mercurio para rebaixalo do cero. Haberá que abrigarse, votar man dun libro e deixarse ir.

CAMBiO CLIMÁTiCO

2009-01-18T14:24:00.000-08:00

Onte, 17 de Xaneiro en Sanxenxo, organizado por Jorge García Caamaño, compañeiro do Partido Galeguista, asistimos a unha xornada sobre o CAMBIO CLIMÁTICO, que deu a luguesa afincada en Ourense, SUSANA BAYO BESTEIRO, representante da Fundación Al Gore en España.

O contido da conferencia é a constatación dunhos feitos, que aseguran que se está a producir un cambio no planeta derivada da solta a atmosfera de gases efecto invernadoiro, producida pola combustión de residuos sólidos, que entroutras cousas provocan o quecemento do planeta e a aparición de fenómenos, como os furacáns, as devastadoras tormentas tropicais, o desxeo dos glaciares e a subida do nivel do mar.
Aínda que o escepticismo nesta cuestión, polo menos pola miña parte , é grande, a exposición que contou con unhas mil diapositivas, gráficas e fotográficas, foi amena e pedagóxica, concluíu cun debate entre os asistentes que denota que existen, xa non dúas posturas sobre o tema, unha, que o home inflúe no cambio climático, e outra que asegura que é unha cuestión natural e propia do planeta, senón que xa se está cuestionando que o propio cambio climático sexa un negocio dunhos cantos.
Pasa por saber se esta é a única ou ao menos a causa decisiva da subida da temperatura media da terra, que a conferenciante o longo de case hora e media tentou afirmar.
En tanto que lamentablemente non temos datos históricos para afirmar a tese, as consecuencias da desaparición da capa de ozono que rodea o planeta, especialmente nos casquetes polares, é claro e nidio e que o deterioro de espacios naturais é constante, asi como negar que o home participa decisivamente sería pormos unha venda nos ollos.

2009

2009-01-01T12:41:00.000-08:00

Sempre que vexo esta escea de Tiépolo, síntome un pouco atrapado. A enigma para mín, e que ningún dos suxetos representados ten a vista nun lugar común e de aí que o autor, cando pinta esta Natividade, recrea unha postal biblíca, na que a Virxe reflexa certa submisión e a súa función de nai e procriadora sen máis. Namentras o crío mira para arriba, nunha expresión de dominio e impertinencia, na que se delata unha ollada a un futuro incerto e sorpresivo, e apresa dunha parte a súa nai e doutra o animal que tamén aceta a súa presencia, pero está axeno o dúo, expresando a irracionalidade. Non hai por tanto ningunha circunstancia normal na escea, todo lles ven dictado e a pesares de seren os suxetos, son dependentes.
Esto ven, xa que no primeiro de ano, sempre hai algo que está e algo que escomeza, sin que os nosos obxectivos sexan os dos máis, nin siquer a propia familia como grupo humano máis perto, persiga neste próximo ano os mesmos horizontes, puntos de vista nin fixacións. Quizabes sexa esta a sociedade que construímos, na que todos como as figuras do fresco de veneciano, mira para o seu lado, se aceta a estancia provisional no tempo, hai puntos de atención distintos dos suxetos e a función tela marcada e ditada nun guión escrito para cada un seo.
Feliz ano.

CHEGA O iNVERNO

2008-12-21T12:28:00.000-08:00

Realmente é un contrasentido que hoxe escomeze o inverno, co frío que fai, aínda que o anticiclón notouse. A min, o paso do outono a invernía, aféctame, sen dúbida pola melancolía que me causa olla-lo xardín sen follas nin flores.
Nestes anos pasados o cambio de estación fíxose amodo e sin alteracións no termómetro dignas de mención, as primeiras mostras do camelio xa reventaban polo Nadal, e este ano entre o que choveu e o frío a savia tarda en virse para arriba e incorporarse a vida. Non sei como seguirá, e certamente as prediccións non me importan, pero si que sería millor que non houbera tanta diferencia entre o día e a noite.
Qué se lle pide o inverno?. Pois que se largue canto antes, que faga o que ten que facer que é enchelas veas da nosa terra de auga , que conxele o mal e o faga desaparecer. Que así sexa.

AGUSTiN FERNÁNDEZ PAZ

2008-12-15T11:35:00.000-08:00

Onte acompañamos a Agustín Fernández Paz en Vilalba, onde a Fundación Manuel María lle fixo unha homenaxe polo seu recente premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil.

Nun día emocionante, cheo de agua e neve, primeiro nun abarrotado Muiño do Rañego, e despois no Paseo dos Soños, no que primeiro Manuel María, despois Paco Martin, xa teñen o seu pequeno monolito pétreo, quedou para sempre constancia do acto no que o amigo Agustin, descubriú unha pequena escultura que semellan os seus libros, nun entorno espectacular, na ribeira do rio Madalena e ca vixia dos carballos e castiñeiros chairegos.
O acto que como dicia sobrepasou as prediccións a pesares do día, foi iniciado por Manuel Bragado, logo Fina Casalderrey, Paco Martín, e Xabier P. Docampo, derónlle a palabra o homenaxeado que sempre ca humanidade de sempre, fíxonos sorrir un pouco, sempre baixo a batuta de Xulio Xiz.
No xantar, que departin con Marica Campo e Cabello, unha castellana nacionalizada galega, contamos ca presencia de Mini que amenizou como el sabe o remate da festa.

XORNAL DE GALiCiA

2008-12-10T11:03:00.000-08:00

Hoxe pola mañán, chamáronme para que colabourara no Xornal de Galicia de papel. Despois do que deixei dito en Xornal.com non podía negarme. Reproduzo o artigo.

Cando nace un meniño, non so están contentos os pais, senón toda a familia, os amigos e nos casos de partos difíciles ata os doutores e persoal sanitario. Sen querer sinalar a labor ou función que cada un tivo no nacemento de Xornal de Galicia, deberan estar ledos os protagonistas e tamén todos aqueles que creemos sinceiramente na liberdade de expresión, de prensa e o que é moito máis importante na nosa terra que é a liberdade de empresa.So habería que ir a historia para confirmar que os grandes proxectos do noso país están xungidos a un nome, a un grupo, e hoxe a unha firma ou a unha empresa, e que a estas alturas do Século XXI, se pense que aparte do que hai no eido da prensa diaria de papel, aínda se pode facer algo máis, é encomiable e merece o apoio e o aplauso de todos, a sabendas de que os maiores escaldados serán os que arriscan nun pais conservador de pel e pouco dado as novidades.Os persoeiros que aparecen no primeiro impulso, amosan diversidade, pluralismo, un amplo abano de opinións, no que non hai que ser moi espabilado para saber que o proxecto está madurado, pensado e nidiamente definido.Galicia precisa dotarse de cantas máis voces mellor, xa que somos unha sociedade plural, onde xa non hai, como se nos quere facer ver - unha dualidade rural-urbán-, na que hai o mesmo número de universitarios que no país máis rico da Unión, e onde a opinión pública non se lle ten que adxudicar a un ou dous medios que, o final deciden cas súas tendencias as eleccións e o Goberno Galego.Demos pois a benvida a un novo diario, e sobor de todo agradezamos os seus impulsores a súa teima ecolóxica na procura de ar fresco.

GOMORRA

2008-12-09T11:08:00.000-08:00

Fun picado pola curiosidade dun neno que vai a descubrir algo, sen saber qué.
Sesión vespertina, sen demasiada xente na sá, e, xaora, luns da Inmaculada Concepción.
Sabedor de que ía olla-lo filme preferín non ler ningunha crítica a non ser as soltas polos xornais de que estaba a ser premiada de cotío por toda Europa.
A sucesión de imaxes de Gomorra, non te deixa neutral, ou aceitas a proposta ou te revolves continuamente contra do que estás a ver, xa que son as historias por secuencias temporais de seres que prendidos por fíos, discorren ata a súa morte física.
A cámara acompaña o protagonista no seu deambular, con guión preestablecido por alguén estraño, que está por riba e que crea un equilibrio de poder irrespirable.
Describe a película a vida, que se presume real dun reducto napolitano, dun pequeno enredo de pequenas vidas paralelas que só buscan vivir, xa que pouco máis se pode pedir nun clima de opresión e control onde o que trata de sobresaír terá que librar unha batalla que as máis das veces acabará coa súa propia vida.
O destino está marcado nas personaxes, todo está controlado dende diferentes fíos de poder que controlan a sociedade, que non deixan opinar, decidir con liberdade, ou comigo ou contra min, e si estás contra min, sabes que te teño que matar e tes que asumilo, e unha orde. Se aceptas a morte, serás un máis, e se estás con eles, poñerás un contador de horas, de sucesos, de deberes, de compromisos que debes asumir como un elemento máis dun proceso, !que proceso¡, dun destino fatal que non dominas, que non ignoras pero que non deseñas ti nin por asomo.
O rapaz que observa os maiores como contan euros, como cortan a droga, como falan lixeiramente de enfrontarse o rival e matar, que quere formar parte do grupo, ser un máis, que se somete a proba de ser disparado e acaricia o mouratón do seu peito que deixa o proxectil contra o chaleque antibalas, a decisión que toma de entregar a unha veciña que tenta encubrir pero que inútil, votáronse os dados a rular, e saíu dobre seis, mala sorte, todas as caras son de seis.
O xoven recadador agora vello pagador da pequena barriada que vai cumprindo ca súa misión de controlar economicamente as familias para que dependan da paga do clan, que cheira a morte sen valor, e que calcula en euros o prezo da morte e trama a traizón a cambio da propia vida.
A parella de mozos que tentan ir o seu aire, que fan da ignorancia virtude e da valentía sen razón, que se enfrontan o destino chamado mao negra, clan, mafia, camorra, que delinquen por probar, por subir no escalafón, na sagrada orde do paria, e que son condeados a morte nunha partida de cartas por alterar a paisaxe.
O modisto que asume a súa mediocridade, que se sinte desprezado e explotado por un empresario que acude as subhastas a baixa, que é tentado polos clans chineses, véndese por un puñado de euros, é metrallado, asume a súa traizón e abandona.
O político profesional que se axuda da necesidade dos máis para mover a máquina de facer cartos e repartilos, de presentar proxectos e cumprilos, eivando normativas máis éticas que cívicas, que espolvorea asta e mangonea fame e traballo.
A contradición do humilde adxunto de político que sinte a náusea pola súa sociedade envilecida e empobrecida, metida nun cenagal sin saída.
Porca miseria, diría o outro.

IGNACiO URiA MENDiZABAL

2008-12-04T11:35:00.000-08:00

As alimañas voltaron a facer das súas. Un home, empresario de 71 anos, Ignacio Uría foi asasinado a tiros, cando se dirixía a xoga-la partida cos seus amigos nun bar de Azpeitia.
Segundo din as informacións a súa empresa é unha das que están a facer a famosa Y do Ave do Pais Vasco.
Ía sen escolta, e ó parecer sempre se negara a paga-lo imposto revolucionario que os mafiosos de ETA, solicitan dos empresarios vascos.
Agollá sexa a última víctima desa sinrazón na que están metidos os vascos.

MANiFESTO DE LUGO DE 1.918

2008-12-03T10:07:00.000-08:00

Onte, luns, 2 de Decembro aconteceu algo que coidei que xa non pasaba ou o menos que a min xa non me pasaría.
O caso foi que na conferencia que dentro do ciclo A GALIZA DAS IRMANDADES que se celebra na Deputación e que organiza a Asociación Socio-Pedagóxica Galega, tocoulle o turno a XOAN CARLOS GARRIDO., que ía falar de “ Do local ao nacional”.
Teño que anticipar que xa me queixara a Antón Bao, Vicepresidente Primeiro, o día 18 de Novembro -día que se iniciaron as Xornadas- sobor dos poñentes, e que non sei se me fixo caso, aínda que dixo que tomaba boa nota.
Iñoro a orientación política da Asociación organizadora, aínda que a sospeito, pero non por iso vou deixar de asistir a un dos poucos actos de afirmación galeguista que se celebran en Lugo, sobor do Manifesto do 18, e con toda a miña boa intención alí me persono as 20 horas.
Presentan o conferenciante como militante nacionalista, pertencente o Sindicato Agrario Galego e a ADEGA, profesor de filosofía no Ensino Secundario e director da Revista “Terra e Tempo”, da Fundación Bautista Álvarez.
Escomeza por dicir o XCG que é da Estrada, e que tratará de encadrar a loita de Galicia que desemboca no Manifesto dende unha triple óptica, a loita de clases, a organización e encauzamento da loita revolucionaria, e a como definiu a política de consenso.
Nunha grande pantalla que reflectía un programa de ordenador que o poñente movía dende a mesa ollábanse tres figuras enormes.

KARL MARX

LENIN

e GRAMSCI

Non me fun pola curiosidade que sentín pero certamente se a Asociación organizadora avala o que XCG, propón na súa comunicación eu teño grandes reparos do que se está a facer cos meus impostos.
Hoxe, martes 3, fala Encarna Otero, sobor da Soberanía Estética. Xa lles contarei.

OURENSE, 29-11-08

2008-11-28T11:14:00.000-08:00

Levo ido a Ourense en varias ocasións pero esta era especial, estaba sinalado no calendario sentimental dende había semanas, a cita fixoa Galicia para con un dos galegos máis ilustres.
Estaba claro que a convocatoria a que acudimos o sábado pasado, era darmos unha homenaxe a Marcos Valcárcel, todos xuntos, non sei se se pode dicir a Galicia da Cultura pero Ourense foi testemuña dun acto emblemático, onde non había bandeiras nin ringleiras, nin VIP´s.
A publicación da Historia de Ourense, foi o motivo que unhos amigos atoparon para que se lle recoñeza a Marcos Valcárcel como unha personalidade fundamental no escenario cultural galego, mesmo polos seus artigos de prensa exemplares, como pola súa xa longa obra na que Galicia sempre ocupa un lugar predominante, e que ten sobradamente xustificado.
Tamén acudimos convocados pola forza con que nos xunta a tódolos habituais das UVAS DA SOLAINA, e comprendimos que unha homenaxe a Marcos, podía ser un bon motivo para estar xuntos, e en vez estar a facer ese sábado comentarios no blog mellor cear xuntos, cara a cara.
Teño que recoñecer que sinto unha especial predilección e querencia por algúns membros do racimo, da humanidade de Julio Medela, o noso Joyce, da súa alegría pegadiza, o torrente de sabiduría que amosa xa compensaría unha cea en Ourense.

Qué dicir de Xohan da Cova, o noso científico particular, capaz de articular un principio físico da forma de dobrar unhas servilletas ou transportarnos ca música as planicies de Senegal en wolof . Ese home que estivo en tódolos sitios de tódalas idades, que é universal e ácrata, que é a filosofía do envés, que o votaron da súa aldea de cativo por saber de máis, é un xenio, o noso xenio
O brillante Jimy de Rairo que se esconde detrás de unhas gafas que dan vida a unhos ollos rápidos e inquisidores. Cala moito, e fala pouco, gran capacidade de repouso e para min un descubrimento.
O noso galán é Arume, o gran Arume dos Piñeiros, tipo en extinción, que mira dende as súas gafas de día e de noite, que che pregunta e sabe a resposta, que está contigo e con todos, que cala, observa, matiza, contrapón, ironiza e ri. A risa de Arume é do mellor do blog, xunto cas gargalladas de Medela. Ese sorriso cómplice, de estar de volta de todo, de ser viaxado, en fin, é Arume.
Despois da clase de tropa, topamos cos cerebros, as mentes privilexiadas cos silencios que matan e acenos inquisidores.
Saavedra, é todo pensamento de traxe, a elegancia da sabiduría, manda e templa o mesmo tempo, sen mirar, óllate, e se te mira, temblas, fallas, dúbidas, que che dirá, el acerta, ti arrodeas. Ten anos e memoria de vello sabio, arrecende calor e amizade e como Arume, tamén sabe sorrir.
Apicultor, Deus meu, cando un fala de Apicultor, pensas que hai que pórse de pé, en fila, en perfecto estado de revista, este si que te mira, te interroga, faiche un terceiro grao en décimas de segundo, mátate e dáche a man, para que tomes outra, para que te sigas devalando os sesos na historia, na xeopolítica, na realidade, e xa ten a resposta, claro, xusto a contraria da que ti pensas.
É odioso.
Cando che vota a man por riba, un suor frío escomenza pola caluga, e non continua, para adonde coño irá ese suor, non ten sitio, quédase repousando na súa cara, na seu sorriso, este non ri, este tómate de coña, abrúmate, mátate e resucítate. Un gran tipo e millor persoa.
Etxe, ë outra cousa, é un corpo cheo de xenio, acenos e retranca, parece que ten trinta brazos e vinte pernas, que fala cos ollos e mira co xesto. A cultura e Ourense, non teñen segredos para o gran Etxe. Como Saavedra, nótaselle que a cultura sáelle polos poros e que como bon profesor transmite pedagoxía.
A besta, o Lobo neghro, non vos é tal cousa, é a naturalidade e a sensualidade feito persoa. Doce, conversador, agarda, inquírete e ca man faiche señas de que si, que efectivamente o mundo segue e hai que buscar a orixe das cousas, do mundo, da historia, de ti, de min, de él, de todos.
Noutro lugar falarei do patrón.

Esta marabilla de colage é de Medela.

LiTERATURA HiSPÁNICA Y PRENSA PERiÓDiCA

2008-11-27T12:19:00.000-08:00

Hoxe na Facultade de Humanidades do Campus de Lugo, dentro do Congreso Internacional de Literatura hispánica y prensa periódica (1.875-1.931), estivo de poñente o amigo Marcos Valcárcel.
A pesares de ser a unha hora lectiva, tiven que darme prisa para chegar as cinco, xa que pola mañán andiven polo Bierzo por cuestións profesionais, pero un pouco antes xa recibimos cunha aperta o ourensán das Uvas, que tamén coñeceu nese momento a Lourixe, Uva distinguida e apreciada da Chaira luguesa.
Viña coa súa a dona, olleino animado, e nin que dicir ten que a súa charla sobor “Escritores e xornais na contrucción dunha identidade cultural: a prensa cultural gallega entre 1.875-1.931”, deixou a todos –e a mín- impresionados pola cantidade de datos que che facilita, con unha sinxeleza e amenidade expositiva que da gusto.
Falou de Lamas Carvajal e da importancia que para o poñente tivo o seu Tío Marcos da Portela, como primeiro xornal en lingua galega e do pouco estudado que está.
Confirmou que a prensa galega dos xornais daquela época respondían a ideais políticos do seus editores ou propietarios que por aquel entón reducíanse o rexionalismo, pero chegado o século XX, fóronse arrombando xa ó galeguismo.
Tamén confirmou que case tódalas obras literarias e artísticas en galego de tódolos precursores e dos da Xeración Nós, que houbo no primeiro tercio do século XX, escomenzaron a publicarse neste tipo de xornais, que ademais foron testemuñas do proceso de formación das Irmandades da Fala e finalmente do Partido Galeguista.

Parabéns para Marcos e para Claudio Rodríguez Fer, que foi o anfitrión e o impulsor desta poñencia.

A foto é de Carmen Blanco a quén lle teño que dalas grazas.

O ELEFANTE DE BELA ViSTA

2008-11-18T10:37:00.000-08:00

UN ESCRITO URXENTE DI:

Crésida, Desdémona, Julieta, McBeth, Ofelia, Titania, Rosalinda, Viola, pensaba Amalio Portasueiro, durmido. Logo Yoli, súa dona, Yolanda Crasende, segundo rezaba nos arquivos da "Asociación Teta de Leite", espertábao. Amalio Portasueiro gostaba daquel cerimonial polo cal espertaba a unha nova vida, a un novo día: as unllas lacadas e ben longas dos pés de Yoli rabuñábano dende os nocellos até chamar a outros lugares máis prohibidos. Amalio, bo estudoso de Pavlov, ben sabía o que significaban aqueles acenos da Yoli, ah, os prácidos domingos. Logo, sen rematar de lembrar a novena das oito musas de Shakespeare ao tempo que Yoli se quentaba e pensaba en Alain Delon ou Juan Pardo, Amalio despregaba a súa torpeza riba da Yoli; tamén acontecían cousas misteriosas. Pero cando Amalio quentaba o café velaí estaba: o elefante. O seu elefante, ao outro lado do xardín, o belvedere que presidía a paisaxe da Urbanización Bela Vista. Amalio Portasueiro aínda lembraba a visita a Mármores Adrio, e a ollada perdida daquel chaval de Rábade cando Amalio, quitando a pipa da boca e acenando cos brazos, cos ollos fitando o infinito, lle explicaba aos marmoristas que formas descoñecidas tería que ter o paquidermo, un elefante de pedra e mármore a tamaño real que simbolizara a nostalxia e a tradición heráldica dos Portasueiro, descendentes segundo Amalio dunha familia da nobreza hindú, trasladada a Londres no século XIX, e que tomara sangue galego cando o bisavó de Amalio, nunha reunión de veteráns do exército inglés se encaprichara coa criada dunha elegante señora de Mirror Road. En tanto aquela dona inglesa acariñaba a súa palatina de raposo ao tempo que quitaba uns guantes finos de seda, o bisavó de Amalio, perdendo o hipo e a partida de bridge, reparara naquela mulleriña de formas redondas e ollos rechamantes. Logo todo fora seducir. Así que era domingo e Amalio, pensando na novena musa de Shakespeare e na liga de fútbol, recollera o Marca que repousaba ao pé da porta. Yoli asomou pola fiestra e, imperial, co secador na cabeza e asomando un peito polo camisón,sentenciara: "Ami, xa lle refulxe a merda ao Paquiño dende o monte Segade. Dálle unha auga!!" Amalio, con verdadeira actitude shakesperiana, sacando o cigarro da boca, o café fumeante, batín e zapatillas do mercado da Frigsa, respostara: "E quen máis que eu, só eu, pode saber que é o inferno?" Logo duns intres coas mans apuntando á fiestra, Amalio collera a mangueira e a escaleira do garaxe, saíra ao xardín e logo de acariñar ao seu elefante, lavárao coma quen lava un Ford fiesta. Máis tarde, a tranquila lectura do Marca dacabalo do paquidermo, o pensamento distraído, o paxaro fuxido da cela do sultán, as persecucións polos labirintos do xardín detrás das súbditas, secar o río que levaba a Babilonia, dirixir un exército, matar trinta mil homes, durmir no deserto, ollar cara as casas dos seus súbditos da urbanización, acariñar a pixa vendo facer jogging por diante da casa á filla do construtor viciño , pero sempre o paxaro, aquel paxaro de prumas douradas que escapara da cela, que se negara a falar, a tristura do sultán, o soño da súa filla inundando de mexos Asia enteira, motivo polo cal a mandara casar cun príncipe lonxano, o misterio do neto do sultán, que de pequeno fora visto mandar de xeito espontáneo sobre oito pequenos nun xogo infantil, un desobedecérao e mandárao azoutar, así soubera o sultán que a súa orde de mandar asasinar a calquera fillo nado do ventre daquela filla maldita non fora cumprida, os pronósticos da xornada no Marca, o reino, o seu reino, terra fértil, o elefante, o seu elefante, zas, zas, eu ordéoche, zas e zas movendo os brazos riba do elefante... A aqueloutrada faciana do panadeiro ollando cara o Amalio. Pode que Amalio dixera bos días. Pode que o panadeiro non dixera nada. Pode que Amalio fora naquela mañá o sultán da Antiga Delhi. Namentres o panadeiro se alonxaba dándolle á cabeza, Amalio pensaba en...Porcia, era Porcia. Crésida, Desdémona, Porcia, Julieta, McBeth, Ofelia, Rosalinda, Titania e Viola. As nove musas do Shakespeare. Yoli cociñaba o xantar na cociña. Era domingo.

ANTÓN DOBAO

2008-11-15T09:23:00.000-08:00

Onte venres na Libreiria Trama -que grande traballo están a facer os irmáns Coira, que non sei se lles recoñerá suficientemente- presentouse a primeira incursión narrativa dun amigo que é suficientemente coñecido no mundo das letras,, pero que aínda non dera o salto dende a poesía e do audiovisual.
Antón López Dobao, con quen estou emparentado lonxanamente, sempre foi esa tipo de persoas inquedas que che gusta que triunfe, xa que lembro a súa labor impagable como animador cultural no campus universitario de Lugo, nos anos oitenta, e cando daba a cara por Camilo Nogueira.

O acto que contou con unha mesa de postín escomenzou con unhas palabras de Manolo Bragado que xa deixou constancia de que Antón era da casa, xa que leva publicando con Xerais trinta nos, e apuntou que o libro de relatos que presentaba estaba acadando unha importante resposta de público e crítica, loubou ando a proposta de Antón aínda que lle deixou a Miranda que debullara no libro.
Fixo Pepe, unha exposición académica dos relatos, pormenorizando o temario, e quixo que quedara claro o dominio do idioma do autor da coherencia dos relatos e o atisbo de que sen dúbida a obra de Antón e o que se está en chamar Nova Narrativa Galega.
Dario Xohán Cabana, fixo unha exposición sen entrar no fondo da obra, remitíndose a análise profesoral de Miranda, pero engadiu retazos sobor profundidade dos textos, da ficción e da fantasía que está por detrás da realidade, tanto como para recomendar que si se era feliz que non se lera o libro, xa que deixa a un intranquilo.
O que si estaba feliz, e notábaselle, con toda a súa familia diante e en Lugo, era Dobao, que deu as grazas a todos e case sen darnos conta rematou un acto, entretido, ameno, no que se falou de literatura galega de calidade e dunha obra que é millor lela e logo falar dela.

NOiTE DE TOLOS

2008-11-11T14:48:00.000-08:00

Despois do Jazz, achegueime unha miguiña a proposta cultural que xa fai anos presenta Josiño Blázquez e a súa Ágora Cultural, que xa vai pola XV edición, aínda que recoñezo que non asistín a todas.

Desta vez tocou no local da Estrella de Galicia que estaba a reventar.

Había moita xente do circulo que se move arredor da Escola de Artes Aplicadas e que a pesares de ser un martes, acetou a invitación a pasar un ratiño divertido para escoitar música, poesía, e dicir un evento -como se dí agora- necesaria para desengraxar de tanta TV e mediocridade.

Noraboa.

A foto co Josiño despois de cociña-lo espectáculo

JAZZ EN LUGO

2008-11-11T09:16:00.000-08:00

Nesta semán vaise celebrar en Lugo o XVIII Festival de Jazz de Lugo, que a Asociación de Amigos do Jazz, EscobiJazz, co animoso José Luís Díaz a cabeza organiza por estas datas.

A afición en Lugo é como en tódolos sitios, acude se o espectáculo promete e non custa moito, e facendo algo de historia na década dos oitenta e noventa houbo músicos lugueses, xente nova, que escapaba do rock e do pop, e que se encamiñou hacía a experimentación e a improvisación.

Aínda lembro a Antonio Murado, sí, sí, o artísta plástico tocando nun grupiño de Jazz, polos oitenta e o seu xermolo aínda o sigue José Luís que é un bendito e nos trae para o noso pracer a Mike Stern, hoxe mesmo, gratis no Circulo das Artes. Xa vos contarei.

MARCOS VALCÁRCEL

2008-11-10T13:56:00.000-08:00

O sábado 29 de Novembro, ás 9, no Restaurante San Miguel de Ourense, ímoslle facer unha homenaxe a Marcos Valcárcel, patrón das UVAS NA SOLAINA, blog de referencia cando falamos de Galicia con maiúsculas.

Os que queiran asistir deberán escribir a homenaxeamarcos@gmail.com

AVELiNO POUSA ANTELO

2008-10-19T04:19:00.000-07:00

Onte, 18 de Outubro, celebrouse en Láncara, un acto emotivo, como foi a entrega a Avelino Pousa Antelo do Premio Ramón Piñeiro, FACER PAIS, que dende hai 7 anos e impulsado polo incansable, Carlos López Sierra, entrega a Asociación Cultural Val de Láncara.
O acto nun mediodía perfecto, e ca presencia de unhas duascentas persoas, foi presentado por unha amiga a que facía tempo que non vía, dende os tempos de Compostela e da Universidade, Mª Tareixa Navaza, que con unha introducción sobre do homenaxeado, deu paso os intervindes, primeiro a leitura do acordo do premio polas asociacións e agrupacións que integran a distinción e logo un parladoiro de Xosé Ramón Barreiro, pola Academia Galega, e a Ramón Villares que non puido asistir e que foi substituído por Freixanes que leu os folios que Villares lle entregara loubando a Avelino Pousa, o seu traballo na provincia de Lugo, sobor de todo no eido da agricultura e a súa modernización e a súa papel no Partido Galeguista, do que foi Secretario Xeral, nos anos 70.
Disertou o premiado sobre da súa relación con Ramón Piñeiro que segundo el mesmo dixo, tivo luces e sombras polo tema de Realidade Galega que sinceiramente creo que sobraron, xa que Piñeiro xa é bastante denostado polo BNG e os nacionalistas de esquerdas como para que Pousa Antelo, manifeste publicamente que houbo disensións na transición entre persoeiros do galeguismo político e que provocaron ni máis nin menos case a absoluta desaparición do PG da escea política.
Despois houbo un xantar no que departín con Xulián Parga un bo amigo de Piñeiro, con quen compartimos moitas anécdotas de hai anos.

DE PROViNCiA A NACiON

2008-10-17T12:56:00.000-07:00

Remata de saberse. A obra de Justo Beramendi, DE PROVINCIA A NACION foille concedido o Premio Nacional de Ensaio, polo Ministerio de Cultura do titular César Antonio Molina.
Como foi o libro no que estiven fozando durante o verán, tamén eu me felicito por ter disfrutado das máis de mil páxinas de historia do galeguismo político, escomenzando polos primeiros albores do provincialismo decimonónico ata o nacionalismo marxista do século XXI.
Certamente o premio é ben merecido xa que a achega de datos, ben en forma de exposición de feitos como as conclusións e os razoamentos ben fundados que marca toda a obra, fan do libro, xa de agora en diante un clásico para consultar e ratificar as diferentes etapas do pensamento propio da nosa terra e un piar bibliográfico da política galega.
Vaia tamén o premio como recoñecemento da nosa lingua, especialmente hoxe vilipendiada e tratada como incapaza de soporta-lo coñecemento científico e ensaístico. Noraboa por tanto a Justo e a Nós.

SAN FROiLAN

2008-10-12T04:16:00.000-07:00

Un que se sinta realmente de Lugo, ten que ser visitado na súa casa e ademáis corresponder facendo polbo.
Onte case no remate das festas, recibín unhos amigos e comimos polbo, empanada de liscos, brazo de gitano, tarta de améndoa de Allariz, bombós, e mencía a esgalla. Ata o ano que ven.

SAN MARTiÑO DE OMBREiRO

2008-10-06T05:39:00.000-07:00

Rematei de ler nesta festeira e longa fin de semana luguesa, unha publicación da que tiñamos novas polo seu autor xa que nos viña falando dela durante algún tempo, e coñecendo a Romay , sobreentendíamos que o texto ía ser ameno, ilustrativo, inzado de anécdotas, cheo de datos curiosos e enriquecedor para o lector.
Xa o título "Historia, costumbres y leyendas de una aldea de Lugo", de Manuel Romay, denota que valoriza o seu e despois da súa leitura confírmase, que é un traballo de investigación histórica, un inxente acopio e selección de datos, exposta maxistralmente, e o memo tempo sinxela do Umbrarium romano.
Tomando como fío histórico a existencia do Marqués de Ombreiro, persoaxe que deixou pegada evidente na capital, como que o edificio consistorial foi o seu pazo, Manuel Romay, indaga expléndidamente na vida dun pequeno castro ata os nosos días.
Onde non lle chega a constancia documental, Romay razona ata convencernos de que a historia debeu acontecer dese modo, e se así non fora, debería selo pola súa fermosura narrativa.
Capitulo aparte merecen as súas incursións xeniais na etnografía, etimoloxía e lingüisticia, dos seus axustados datos concretos sobre a xeografía, toponimia e topografía da comarca que confirma a Romay como un entendido no só da historia da súa aldea senón en xeral da nosa terra.
Ten historiador San Martiño de Ombreiro, terá San Martiño de Guillar o seu?. Sen dúbida algunha as dúas aldeas correron a mesma sorte o inicio da historia, separados polo río, e só habería que cambialas persoas.
Noraboa, Manuel.

SANTA EULALiA DE BÓVEDA

2008-09-30T03:17:00.000-07:00

Onte, luns, asistín a unha conferencia interesante que se celebrou, como non, na galería Sargadelos.
Dicía que prometía a charla, xa que se trataba de presentar diante do público un traballo colectivo encol do monumento de Santa Eulalia de Bóveda, ó que representou, ó que representa e ó que aínda ten que representar no arte galego.
Despois da presentación de Felipe Arias, que era, xaora, como Director Xeral de Patrimonio, quen patrocinou a publicación, expuxeron os catro autores cada aportación a obra.
Moi polo miúdo, sinalo que Enrique Montenegro, mencionou as aportacións bio-bibliográficas existentes e clasificou os diferentes traballos e métodos das intervencións en Bóveda, Rebeca Blanco, aclarou sobor da súa especialización arquitectónica do monumento, Rosa Benavides, unha verdadeira especialista de Santa Eulalia, fixoó das pinturas e dos elementos decorativos do conxunto, que cualifica como realizadas con técnicas do arte romano, aínda que foran executadas posteriormente e por último Cesar Portela, disertou sobre das diferentes intervencións de conservación do entorno na aldea de Bóveda, que na súa opinión non só e importante o monumento senón as características propias do entorno rural e cívico, segundo entendín eu.
Rematou cun cativo coloquio, xa que o tema era realmente técnico non sen antes advertir Felipe Arias, que Nicandro Ares, un dos asistentes o acto, a quen se lle debe moito do valor que ten Bóveda como ben de cultura material galego.

OS ACiBOS

2008-09-28T03:52:00.000-07:00

Hoxe, domingo, véspera da semana de San Froilán, amenceu un día luminoso, e no xardín hai algo que nos chama a atención.
Sempre están calados, non varían cos anos, perden poucas follas e as ramallas podres que lles van caendo son escasas. As súas polas sérvenlles as pegas, as pombas e as bandadas de chirlomirlos do Parque.
Non dan nin quitan sombra, e son a nosa parella de baile verde.
Benvidos froitos roxos do outono, acibos calados e senlleiros, grandes e misteriosas persoaxes centenarias.

AS TAPAS DO SAN FROiLAN 2008

2008-09-23T09:17:00.000-07:00

Escomenzou o día 13 ó xa tan mundialmente famoso Concurso de Tapas de San Froilán, no que, como xa sabedes, compiten os millores restaurantes de capital en diferentes categorías e fan unha tapa a un prezo módico, saíndo gañador o local que acade máis votos dos consumidores que a súa vez entran nun sorteo de regalos.
Marca o inicio das festas da capital e indicarvos que o ano pasado gañou o premio especial o Restaurante España, e polo camiño que imos hai tres ou catro que son especiais, pola presentación, polos ingredientes e a súa mestura e nalgúns casos entra polos ollos.
Ireivos informando nos comentarios sobor do que a min me vai parecendo, e que sen ser un lambón o bon e saboroso convence a calquera.

BLAS LOURÉS

2008-09-09T09:55:00.000-07:00

Hoxe, no Círculo das Artes inaugúrase unha exposición de Xesús Blas Lourés, pintor lugués sobradamente coñecido e moi ligado a Institución que o presenta, xa que durante moito tempo foi quén nos deu na súa escola de debuxo do Círculo as primeiras leccións e quén nos puxo en contacto ca arte de vangarda.

Pero desto e de moito máis falaremos mañán, cando vexamos a mostra do, penso eu, artista vivo máis representativo da pintura galega do século XX.

25 DE XULLO

2008-08-01T04:00:00.000-07:00

Si xa sei que a boa hora, pero na casa o 25 de Xullo, sempre foi o día de Santiago, e non hai que ser moi lúcido para saber que ata finais dos setenta, tamén foi o día do Patrón e do meu santo.
Seica íamos de romaría e entre das risas que os maiores votaban sempre aparecía, por esas datas, a figura dos pelegrinos que cruzaban as cidades buscando Compostela, e que chamabanlles a atención polo folgados que debían estar aquelas xentes que non facían máis que camiñar cando unha soldada dunha persoa san daquelas era unha perda dina de santigüarse.
Pero o caso era o 25 de Xullo.
Cando chegamos a Santiago a mediados dos setenta pouco a pouco foi cambiando a festa do Santiago polo día da Patria Galega.
Un ano, no século pasado, xaora, despois de remata-lo curso acordamos os amigos acudir ó Obradoiro o 24 e segundo chegamos marchamos antes de que pecharan os últimos do Franco. Insufrible.
¡Ai amigos!, pero nesto chega a política, a militancia, a seriedade nese día importante, no que nin lembro o estado no que chegaba cando se lle facía a ofrenda floral a Rosalía e anos mais tarde a Castelao e os ilustres do panteón.
Nós sempre poucos pero cheos de razón e moitos na rúa, sen dúbida con argumentos de sobra, chegabamos ca nosa coroa de loureiro, discurso, lembranzas de antano, ollos humedezidos e puños apretados.
Prefiro pasar por riba, se mo permiten, trinta anos sen comentarios e dicir que o día da Patria é día de Santiago.

O GRAN TABEiRON

2008-06-28T02:10:00.000-07:00

Teño que empezar por dicir que ó que a continuación sinalo non concorda ca realidade, e que todo ten unha explicación na chamada de abaixo do post.
Como sabedes son un apaisoado do mar, amor que trasladei os meus e que seguramente nos sobrevivirá.
Aló polo mes de Marzo, baixamos o maior e eu a pescuda dunha pena que xa nos dixeran que tiña moi boa pinta e que había material importante.
Atopámolo chan e efectivamente constatamos que era pequeno, ben resgardado e rechamante, non sen advertir que era perigoso, xa que no mar salgado había algo que non cadraba.
Días máis tarde, volvín eu só e cando baixaba, decateime da presencia de algo, estrano, grande, perigoso, e quizabes mortal, que me fixo dubidar e dala volta.
Consultei se efectivamente podía haber semellante perigo na postura recen descuberta, e confirmáronme que efectivamente era raro, pero podía habela.
Xa sabedes que a inconsciencia e a nai das derrotas, e o perigo chama a porta tres veces. Quixen probarme e acudín a cita, pola tardiña do luns 9 de Xuño.
A inmersión foi normal pero xa non lembro nada e recordei deitado nunha cama, cos restos no corpo da miña loita contra do gran tabeirón.
Momentaneamente sen voce, fun fiando que me estaba esperando agochado detrás da pena do nacente e que se votou en min, a traición, pero logrei, non sei cómo, zafarme e aquí estou.

O Tabeirón era un carcinoma de língua e a pulseira da foto e un sete na gorxa son os únicos recordos.

LUGILDE

2008-05-30T10:18:00.000-07:00

Coincidindo ca exposición anterior, tamén dentro da celebración do 75 aniversario do Museo de Lugo, na Saá de exposicións do Pazo de San Marcos, temos unha mostra do que fai e refai o noso impagable Lugilde.
Digo fai e refai por que algunhas das expostas son antigas refeitas para a ocasión co regusto que agora ten o noso artista.
Seguindo a traxectoria de Lugi, observas que vai dende o realismo e case hiperreralismo ata o simbolismo máis correcto. Nin que dicir ten que domina o color admirablemente, o debuxo e a composición correctamente e tenta cos seus demos cotiáns, expresarche unha idea a traverso dun símbolo, agora unha figura, noutra un obxecto. Con técnicas ben empregadas, o óleo, acrílico e mixto con collages intelixentes.
Sorprende a titulación das súas obras que amosan a personalidade expresiva do artista en plena erupción plástica.
Os motivos, como xa dixen son históricos, simbólicos mesturados as veces con conceptos relixiosos estratexicamente introducidos que fan da gran antoloxía que nos presenta no Pazo da Deputación un gran artista lucense.
No folleto da exposición inclúese un soneto de Xosé Otero adicado o artista que reproduzo

SONETO A LUGILDE

Ante a obra que a Lugilde resplandece

Hoxe, do espirito, os ollos abride

Tenramente tales cores sentide

que un misticismo máxico o enriquece

Surreal configuración parece

e a simbiose da luz percibide

en amálgamas de cores. Decide...

hai algo máis belo que visto se prece?

A razón da senrazón transcendidas

da barroca Shahrazad contada

en irreverentes figuras distinguidas

nun halo de misterio ancorada

con pedras preciosas sumerxidas

en botóns e pendentes na luzada

BACABÚ

2008-05-27T12:41:00.001-07:00

Que lles vou a contar eu dos BACABÚ. Efectivamente como xa contan eles todos escomenzou no Mesón do Forno do Carreira, pero xa tiña trazas cando aló polos 80 andábamos a voltas co Atlántico Expréss.
Escomenzarei por dicir que qué o Museo Provincial adique catro salas durante un mes a este colectivo, supón que realmente os artistas son competentes e que si son capaces de encher unha exposición colectiva reflicte a gran anovación artística e plástica que supón para Lugo, estes cinco nomes.
Xermán Refojo, profesor na Escola de Artes Aplicadas onde todos coincidimos a finais dos 70, aporta o collage, a técnica mixta, acrílicos de color fundido, a idea e o contido con mensaxe. Sempre expresa nos seus cadros unha mensaxe que tes que descubrir e asumir.
Santiago Catalá, gran arquitecto, xenial debuxante e compositor de pequenas figuras femininas expresando sempre formas de ser e de estar. Colores tenues, case de banda deseñada, con tintes como dicía expresivos e rompedores de tabús desnudos.
Javier Espiral, o eterno pintor de toureiros e boxeadores, que atopa no mundo dos obxectos a súa emoción plástica. Manexa con mestría o color e a forma, denota espontaneidade e acolle con gusto o cotián na súa obra, xa moi grande e de valor.
Honorio expón, obra gráfica insuperable e pequenas figuras en pasta de papel,madeiras e bronces que confirman a súa valía artística e dominio do espacio e do color. Pequenos seres, poliformos, polícromos, asexuados, torsos e dorsos adornados con sutís toques de colores ben acoplados. O dominio de Honorio ante a figura humana e absoluto, xa que a desmenuza en pequenas variables estructurais que se xunguen no espacio.
Bordell, son animaladas de color e expresionismo, de seres provocadores e deformes que se miran o sexo e loitan por saír do cadro para atopar na composición un gran teatro do mundo, unha fiestra colorista e provocadora.
Sería imperdoable que non se aproveitara esta ocasión de velos todos xuntos como cando estaban na Praza do Campo, 1.

CEA DAS LETRAS GALEGAS

2008-05-20T11:47:00.000-07:00

Ben sei que a militancia esixe certo compromiso cultural, pero algúns celebramos o Día das Letras Galegas, cunha xuntanza gastronómica
Jorge de Sanxenxo, convocounos os que quixéramos ír a unha cea, que resultou unha velada agradable, no Hotel Vermar de Aios, da parroquia de Noalla, e velaí vos poño o menú.
Houbo regalos para todos, a min tocoume un mandilón, e ben sei que aledou a alguén.

Por outra banda, como lín o libro de Xerais de Dario Xohán Cabana, sobor de homenaxeado, Xosé María Alvarez Blázquez, fíxoseme como da familia -e do PG- e que millor celebración que un bó convite.
Por certo aproveitei e perguntei pola familia Alvarez Limeses a xente de Baión e os mais novos non lembran pero o pai de María Padín recórdaos alí, nos veráns.

LIMPEZA DE SANGUE

2008-05-07T01:56:00.000-07:00

Mañán as oito na Galería Sargadelos, darémoslle a Rubén Ruibal unha pequena homenaxe, que con tempo non era, pola súa obra teatral que recentemente se editou en libro.

Cando me propuxen traer a Rubén para que pasara unhas horas con nós, foi por que o artista ademáis de ser coñecido polas súas obras, ten que ser recoñecido polas súas palavras. Rubén Ruibal é un tesouro para a nosa terra, e témonos que aproveitar que de momento pode acudir a actos como o de mañán.

Alí vos espero. Continuará.

DIA DO LIBRO

2008-04-24T03:25:00.000-07:00

Sempre houbo na casa un Quijote
para cando estiveran folgados

Sempre houbo na casa un libro
para cando estiveran cansados

Alí, sempre estiveron Quijote e Sancho
para berrar con eles que a leitura e o saber
fainos libres.

Texto que deixei escrito no libro que ÁGORA
puxo a disposición dos leitores o día 23 de Abril diante
do CONCELLO, na leitura do Quijote en público.